Mugia janten lenyepaneun

Ku:  Wangsa Urang Subang Pituin pada 1 Agustus 2011 jam 22:12

 

Hiji mangsa datang salah saurang jalma ka payuneun Rosululloh S.A.W., bari hariweusweus nyarita:

"Duh cilaka ya Rosululloh !"

"Naon nu matak anjeun cilaka teh ?" Rosululloh ngadawuh.

"Muhun eta, Jisim abdi teh ngalakukeun hubungan badan sareng punbojo, nuju jisim abdi saum dina sasih Romadhon". Jawab eta jalma.

"Naha anjeun mampu ngamerdekakeun budak ?" Dawuh Rosululloh.

"Duh ! bujeng-bujeng Ya Rosululloh ! estu jisim abdi henteu sanggem" Walon eta jalma.

"Naha Anjeun kuat puasa dua bulan kalayan tuluy-tuluy?" Dawuh Rosululloh deui.

"Duh bujeng-bujeng dua sasih ya Rosululloh, dalah ku sa-sasih oge jisim abdi teh apan kapodosan ...?" Jawab eta jalma.

"Naha anjeun sanggup mere dahar ka genep puluh urang nu malarat?" Rosululloh ngadawuh deui.

"Henteu sanggem ya Rosululloh, bujeng-bujeng masihan nu sanes, dalah jisim abdi oge sarwa kakirangan..." Jawab eta jalma.

Lajeng Rosululloh S.A.W. jeung eta jalma teh caralik teu seueur nyarios sakedapan, barang keur kitu, torojol teh aya shahabat nu nyandak kintunan hiji wadah nu eusina korma. Lajeng Rosululloh S.A.W. ngadawuh:

"Tah geuningan kabeneran yeuh ! sok atuh ieu bawa...! sok kaditu sodaqohkeun ka jalma nu miskin !"

"Ya Rosululloh ! naha aya diantarana nu langkung miskin batan abdi di tempat jisim abdi ?" Jawab eta jalma.

Nguping caritaan eta jalma, Rosululloh S.A.W. gumujeng dugi ka katingali waosna. Lajeng Rosululloh S.A.W. ngadawuh:

"Jung kaditu indit ! bawa ieu korma keur anjeun oge keur kulawarga anjeun".

(Sumber ti Abu Hurairah R.A. di riwayatkeun ku Tujuh Imam, jeung redaksi lafadzna ti Imam Muslim)

Hikmah Idul Qurban (Minangka Bukti urang Babakti Ka Gusti Nu Maha Suci)

Allah Subhanahu Wa Ta'aala ngadawuh dina Qur'an Surat Ash-Shooffat ayat 102:

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ


 “Maka nalika Nabi Isma’il 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam.. geus sawawa dewasa, lajeng Kanjeng Nabi Ibrohim 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam. Sasauran: ’Duh anaking ! saestuna Ama diparentah ngaliwatan impian pikeun meuncit hidep anaking.  tah..! ayeuna prak pikirkeun kumaha alusna ceuk hidep anaking?. Kanjeng Nabi Isma’il 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam ngawaler: ’Mangga  ama ! prak enggal laksanakeun naon  anu tos diparentahkeun ka gamparan Ama, Insyaalloh ama bakal mendakan putra kalebet kana golongan jalma-jalma anu sabar………’”

Dua hamba nu keur diuji ku Alloh SWT. Tapi duaanana teu gimir teu ringrang teu ragu sagala parentah anu datang ti Nu Maha Kawasa langsung dilaksanakeun.  

Nu kahiji , ujian nu keuna ka Kanjeng Nabi Ibrohim 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam.  anjeunna ngagaduhan prinsip hirup, yen sagala nu aya timimiti harta banda, putra garwa, tug dugi ka diri pribadina eta mangrupakeun amanat, mangrupakeun titipan sadayana oge milik Alloh swt. Manusa mah teu ngaboga-boga ukur ngagaduhan tugas pikeun mulasara, ngajagam, ngariksa oge ngamanfaatkeun kalayan sakumaha mistina, miturut kahoyong  nu maparinanana nyatana Alloh SWT.

Kukituna nalika anjeunna di uji ku Alloh diperedih sangkan ngurbankeun putra nu di pikameumeutna putra tunggal nyatana Kanjeng Nabi Ismail 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam, anjeunna teu talangke hararese langsung tumut tunduk turut kana parentah Alloh Subhanahu Wa Ta'aala. Sanaos akhirna Nabi Ismail 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam nu bade dikurbankeun teh ku Alloh di gentos ku hiji domba ghibas. Antukna naon anu dilakukeun ku Kanjeng Nabi Ibrohim 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam teh jadi syare’at kasunahan pikeun nu mampu ngalaksanakeunana diantara urang sadaya salaku umat Kanjeng Nabi Muhammad Shallalloohu 'Alaihi Wa Sallam.

Mun seug teh Nabi Ibrohim 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam. Tulus ngorbankeun putrana nyatana Kanjeng Nabi Isma’il 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam. Tur ku Alloh Subhanahu Wa Ta'aala teu digentos ku domba ghibas tea. Meureun syare’at kasunahan kurban teh lain domba jalu, tapi anak lalaki di antara urang sadayana. Cacak- cacak ku domba hiji oge nu hargana moal sajuta-sajuta acan geus hese beleke, komo lamun ngurbankeun putra pameget nu dipikameumeut, nu sholeh, nu bageur, nu salilana jadi buah soca kembang ati panineungan, pamepes hate nalika lungse cape, pangbeberah manah nalika keur susah jeung bungah, pasti bakal mikir dua kali rek ngorbankeunana oge, meureun hese na oge lain beleke deui tapi hesena make kabina-bina hesena beak karep. Terkecuali ka kolot nu boga anak jalu nu Bengal nu salilana nyusahkeun bae, tah etamah jiga satuju kana syare’at kasunahan ieu, pamadeganana  tinimbang nyusahkeun bae nu jadi kolot mending dikurbankeun ngarah teu nyusahkeun deui. Tapi ieu oge pasti bakal jarang ayana. 

Nu kadua ujian pikeun Kanjeng Nabi Ismail 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam. di uji dina naon ? di uji dina kasabaranana, yen dugi kamana anjeuna nurut tumut dina babaktina ka nu janten sepuh, hal ieu kacida badagna pelajaran nu jadi tuladaneun urang, yen urang teh dina raraga babakti ka sepuh urang, kudu toh pati jiwa raga, komo hal eta teh mangrupakeun parentah Nu Maha Kawasa. Urang tiasa nitenan Kumaha sasauranna Kanjeng Nabi Ismail 'Alaihish-Shalaatu Wa Salam nalika diuningakeun ka anjeunna, yen anjeunna teh kedah dikurbankeun, anjeuna sasauran:

“Duh Ama ! nyanggakeun sadaya-daya geura prak laksanakeun, sok komo upami eta parentah sumpingna ti Nu Maha Agung, Kalayan kersaning Allah  putra masing kalebet kana golongana jalma-jalma nu dipaparin kasabaran….prak enggal laksanakeun eta parentah teh Ama! , ngan pamundut ti putra ka gamparan ama:

Nu kahiji, gunakeun peso nu seukeut ngarah putra teu lila ngarasa nyerina dipeuncit.

Lajeng nu Kadua,  putra nyuhunkeun pamundut, ciumkeun raray putra kana taneuh supados raray putra teu katingali ku Ama, tur gamparan ama teu asa-asa dina meuncit putra, sabab inggis ku bisi, rempan ku kaayaan nalika ama ningal raray putra ama jadi teu ikhlas teu tega dina ngorbankeun nu janten putra.

teras nu katilu,  pamundut mugia geutih putra ulah dugi ka muncrat, mancawura, komo dugi ka ngabaseuhan raksukan ama, supados ambu hajar teh teu sedih, sabab saupamina geutih putra nempel di raksukan ama, geus pasti nalika ambu hajar ningali kana raksukan anu pinuh geutih putra, putra teu ngaharepkeun bakal ngundang kana kasedih ambu hajar,

Sareng terakhir nu kaaopat, pamundut mugia, ambu hajar sing di tebihkeun kana riungan barudak ngora nu sayuswa reujeung putra, sabab ku ningali riungan budak ngora nu sayuswa reujeung putra, tos pasti bakal kabayang-bayang putra teh dina soca anjeunna.,,”

Subhanalloh…..! sasauran hiji putra anu sholeh dina ngabuktikeun babaktina kanu janten sepuh, dugi kaanjeunna rela di kurbankeun dina raraga nohonan parentah Alloh swt. Reujeung karidoan Manten-Na.

Tah..! ayeuna kantun taros ka diri urang sadaya, tos dugi kamana babakti urang kanu janten sepuh teh ?

Naha seueur babakti atanapi seueur nganyenyeri ?

Naha seueur mere kabungah atanapi kasusah ?.

sabab sepuh urang kacida pisan ageung jasana dina ngurus, ngatik, ngadidik, turta ngajeujeuhkeun urang sadayana ti kawit urang alit tug dugi ka urang ayeuna, terutami ibu nu ngakandung salami salapan bulan, bapa nu ngayuga  dina salami eta teu wareg tuang, teu tibra sare, ti peuting nyaring, tii berang hariwang dina ngantos urang lahir gubrag ka alam dunya. Ku kituna urang ulah petot-petot urang ngadu’a mugia sepuh urang sing dihapunten dosana, masing dipikaasih dipikadeudeuh ku Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala  sakumaha aranjeuna mikadeudeuh mikaasih urang sadayana.  Amin Ya Alloh Ya Robbal ‘Alamin.

Atuh dina raraga urang ngabuktikeun bakti urang ka Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala, urang taros ka diri urang, mangga  urang manahan ku diri urang sorangan.

Naha salami ieu teh urang melak kata’atan atanapi melak kama’shiyatan ?,

Naha salami ieu teh urang seueur ngalakonan lampah ibadah naha ngalakonan lampah salah ?

Tos sabaraha prosen harta banda urang nu di korbankeun pikeun nulungan agama Alloh ?

Tos naon bae nu di korbankeun teh ?

Lebah dieu urang kedah saimbang antawis pengurbanan urang sareng naon anu disuhunkeun ku urang ka Manten-Na, ulah dugi ka paneda urang, pangabutuh urang, kaperluan urang sadayana di gebrokeun sadayana, di pasrahkeun ka Alloh,  sangkan Manten-Na nedunan, sangkan Manten-Na nulungan ka urang, sangkan Manten-Na nyumponan pangabutuh urang. Tapi kana panitah Manten-Na, salilana urang nukang nonggong, salawasna urang ngajauhan, malah teu malire-malire acan. Na’udzu billahimin dzalik.

Iman sanes ucapan wubgkul imansanes aku-akuan wungkul, tapi kedah dibuktoskeun ku laku lampah, kedah dibuktoskeun ku amaliah, sareng ku pangurbanan.

Hikmah anu tiasa dicandak janten pelajaran, oge  nu kedah janten tuladaneun dina kahirupan urang sadayana, tina kisah sajarah ieu, nyaeta yen urang kedah bisa ngabuktikeun babakti urang ka Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala. Sabab urang yakin, yen alam dunya teh tempat ujian, boh ujian anu hade atanapi ujian nu awon, anu eta ujian teh mangrupakeun salah sawios cara Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala. dina milih mana manusa salaku hamba-Na anu bener-bener ngabuktikeun baktina, sareng mana manusa anu ukur aku-akuan wungkul, tapi dimana ditagih bukti pikeun babakti, salawasna kalakuanna teh nukang nonggong bae ka Manten-Na. Na'uudzu Billaahi Min Dzaalik.

Jadi, sakumaha ujian nu ditibankeun ka Kanjeng Nabi Ibrohim Alaihish-Shalaatu Wa Sallam. Saliwat mah jiga lalampahan kaum Jahiliyah, nyatana meuncit nu jadi anak anu dipikacintana nu sasatna diarep-arep tur dipiharep, tapi lamun dititenan justru hal ieu teh kudu jadi conto pikeun urang sadayana. Sabab, sagala pangurbanan anu ku urang digebrokeun pikeun ngahontal karidoan Alloh, tanwande ku Alloh bakal diganti luyu reujeung pangurbanan anu ku urang disanggakeun ka Mantenna.

”Al-Ujrotu Biqodril Masyaqoot…” ’Upah teh bakal diberekeun saukuran reujeung jerih payah dina ngusahakeunana..”.

usaha sakeupeul upahna bakal sakeupeul, usaha sarawu upahna bakal sarawu deui, ieu ukuran manusa, tapi upami ngukur kana ukuran wawales ti Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala dina maparin ganjaran ka hamba anu dipikacintana anu kapilih ku Mantenna, malah bakal ditikel-tikel langkung ti naon di usahakeunana. Sabab naon nu dipibanda ku urang ti mimiti harta banda, putra, garwa kalebet jiwa sareng raga,  urang teu nga boga-ngaboga eta sadaya milik Nu Maha Kawasa. Jadi, dimana Alloh nyuhunkeun pikeun dikurbankeun urang sadaya kedah ikhlash tur rela dina ngorbankeunana.

Cindekna, hakekat urang ngayakeun kurban teh, nyaeta urang nagalakukeun ‘amal pikeun mgadeukeutkeun diri urang ka Gusti Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala, nguatkeun kayakinan, yen agama Islam teh bener-bener pedoman hirup urang, malah mandar jiwa urang ngaraos ajrih, isin, sieun, tur langkung mahabbah atanapi  mikacinta ka Manten-Na sareng Rosul-Na. Sabab hirup urang, harta banda urang, kapinteran, kasenangan, kapangkatan nu dipibanda ku urang sareng sajabina, ieu sadayana sifatna samentara henteu lana. ukur amanat ti Allah Subhaanahu Wa Ta'aala, nu eta kabeh teh bakal disuhunkeun pertanggung jawabanana di payuneun Alloh jaga.

Masing emut ! hirup katungkul ku pati, paeh teu nyaho dimangsa. Kumargi kitu sakali deui, mangga urang sadayana sing soson-soson kana ibadah, ku benteuk ngalakukeun ‘amal sholeh geusan nghontal karidhoan Alloh Subhaanahu Wa Ta'aala, mangpang meungpeung urang masih dipasihan kasempetan hirup sareng kakiatan oge kasehatan dugi ka wangkid ayeuna.

Walloohu A'lam Bish-Showaab

Kaayan Jalma Nalika dipulasara

Nalika manusa ngaleupaskeun nyawa tina ragana, tegesna maot ngaranna, maka bakal aya sora nu ngagero ti luhur langit:

"Yeuh ... anak adam ! naha Andika ninggalkeun dunya ?, atawa naha dunya nu ninggalkeun andika ?"


"Yeuh ... anak adam ! naha andika nu ngumpulkeun dunya ?, atawa naha dunya nu ngumpulkeun andika ?"


"Yeuh ...anak Adam ! naha andika nu maténi dunya ?, atawa naha dunya nu maténi andika ?'

******
Sanggeus kitu, tuluy nalika manusa nu geus jadi layon tadi aya di luhur tempat pamandian rék dipandian, maka bakal kadéngé deui aya sora nu ngagero ti luhur langit:

"Yeuh .... anak adam ! Naon nu ngajadikeun awak anjeun ayeuna lemah taya tangan pangawasa ?"


"Yeuh ...anak Adam ! Mana lisan anjeun nu capétang, nu pinter ngaréka basa jeung carita ?..naon nu ngajadikeun lisan anjeun ayeuna ukur ngabetem sarébu basa teu bisa nyarita ?"


"Yeuh ...anak Adam ! mana pangdéngé anjeun ? naon nu ngajadikeun pangdéngé anjeun ayeuna teu bisa ngadéngé deui ?"


"Yeuh Anak Adam ! mana batur-batur anjeun nu saratia maturan anjeun?...naon nu ngajadikeun anjeun ayeuna nunggeulis sorangan cuang-cieung taya nu maturan ?"

******
Geus kitu, dina nalika manusa nu geus jadi layon tadi geus dibungkus ku boéh satutasna dipandian, maka bakal aya sora deui nu ngagero ti luhur langit:

"Yeuh ...anak Adam ! Bagja anjeun mun seug anjeun dibarengan ku karidho Allah, sabalikna cilaka anjeun mun seug anjeun dibarengan ku bebendon Allah "


"Yeuh ...anak Adam ! Anjeun ayeuna indit pikeun ngalakonan lalampahan nu jauh, tanpa mamawa bekel, ukur boéh nu némpél dina awak anjeun, ayeuna anjeun kaluar ti imah anjeun, nu kaluarna anjeun ti imah téh hamo aya harepan pikeun mulang deui salalawasna, tur anjeun bakal ngadatangan hiji tempat nu bakal ngahancurkeun jasad anjeun nyaéta alam kubur".

******
Bérés kitu, dina nalika manusa nu geus jadi layon tadi geus dibungkus ku boéh rek dishalatan, maka bakal kadéngé deui aya sora nu ngagero ti luhur langit:

"Yeuh ...anak Adam ! sagala amal nu geus dipilampah ku anjeun, ayeuna bakal katingali ku anjeun, mun seug hadé amal anjeun, maka bakal katingali hadé, sabalikna mun seug amal anjeun goréng, maka bakal katingali goréngna".


******
Réngsé dishalatan tuluy diasupkeun kana pasaran, tah nalika manusa nu geus jadi layon tadi diangkat kana pasaran pikeun digotong dibawa ka kuburan, maka bakal aya deui sora nu ngagero ti luhur langit :


"Yeuh ...anak Adam ! bagja anjeun mun seug amal-amalan anjeun hadé, bagja anjeun mun seug anjeun geus tobat tina sagala dosa, ogé bagja anjeun mun seug anjeun kagolong jalma-jalma nu taat ka Allah".

******
Barang manusa nu geus jadi layon tadi nepi ka pakuburan, tuluy dikaluarkeun tina pasaran nalika diécagkeun di biwir liang kubur, maka bakal kadéngé deui aya sora nu ngagero ti luhur langit:


"Yeuh ...anak Adam ! bekel naon nu dibawa ku anjeun tina asal anjeun jagjag belejag, ayeuna nuju ka tempat nu bakal ngabinasakeun anjeun ?".

"Yeuh ...anak Adam ! bekel naon nu dibawa ku anjeun tina asal anjeun aya dina kacukupan, ayeuna nuju kana kasusahan ?".


"Yeuh ...anak Adam ! bekel naon nu dibawa ku anjeun tina asal caang, ayeuna nuju ka tempat nu poék ?"

******
Kitu kénéh bakal aya sora nu ngagero deui ti luhur langit, nalika manusa nu geus jadi layon tadi aya dina jero kaluat::


"Yeuh ...anak adam ! Anjeun baheula seuseurian bari gogonjakan di luhur bumi Kami, ayeuna anjeun ceurik dijero beuteung bumi Kami "


"Yeuh ...anak adam ! Anjeun baheula suka bungah di luhur bumi Kami, ayeuna anjeun sedih kingkin dijero beuteung bumi Kami"


"Yeuh ...anak adam ! Anjeun baheula capétang nyarita di luhur bumi Kami, ayeuna anjeun ngabetem sarébu basa di jero beuteung bumi Kami ".

******
Réngsé dipulasara kalayan sampurna, nu satuluyna pada ninggalkeun ku harta jeung kulawargana nu nganteurkeun manéhna, maka Allah Ngadawuh:

"Yeuh ...hamba Kami ! Anjeun ayeuna ditinggalkeun nyorangan ku jalma-jalma nu dipikaasih, dipikacinta ku anjeun , anjeun ayeuna cicing di alam kubur nu kaayaanana poék mongkléng, anjeun geus laku maksiyat ka Kami ku lantaran maranéhna, tah ti samet poé ieu Kami maparin rahmat ka anjeun sarta Kami mikaasih, mikacinta ka anjeun leuwih-leuwih batan kaasihna indung ka nu jadi anak-anakna"

Caag

Subang, 23052010

“Maha Suci (Alloh) anu geus ngiangkeun abdi-Na dina hiji peuting ti Masjidil Haram ka Masjidil Aqsha, anu Sakurilingeunana ku Kami diberkahan, pikeun Kami nembongkeun ka manehna ti antara ayat-ayat Kami. Saestuna Anjeun-Na Nu Maha Ngadangu, tur Nu Maha Uninga”. (Al-Isra, 17: 1)

“Pamohalan pisan siah !…ku numpak onta bae merelukeun lalampahan sabulan pikeun ngajugjug ka Baetul muqoddas teh, nya kitu deui mulangna geus dumuk sarua merelukeun waktu sabulan deui. Ari anjeun Muhammad ukur ku waktu sapeuting, alah ngabohong teh meni kaleuleuwihi anjeun mah Muhammad !... demi Lata jeung ‘Uzza kami henteu percaya .. henteu siah !..kami mah henteu percaya, bohong anjeun Muhammad !”.
Kitu diantarana pok-pokkannana urang Quraesy nalika nampa warta ngeunaan isro’ jeung mi’rojna Kanjeng Nabi Muhammad s.a.w. ieu caritaan teh kedalna ti salah saurang gegeden Quraisy nyaeta Muth’ah bin Adi.

Tur ieu kajadian teh lumangsung nalika Kanjeng Nabi rengse ngalaksanakeun shalat Shubuh nu peutingna anjeunna tos diangkir ku Alloh pikeun ngadeuheus ka Manten-Na nu satuluyna nampa hiji parentah nyaeta parentah sholat lima waktu dina waktu sapoe sapeuting, nya nu katelah mah eta lalampahan teh isro’ jeung mi’roj tea.

Nyaeta hiji lalampahan nu hamo kahontal ku akal, sabab lalampahan ka Baetul Muqoddas nu merelukeun waktu sabulan pikeun ngajugjugna jeung sabulan pikeun mulangna teh, cukup ku lalampahan sapeuting. Ku kituna wajar kajadian ieu teh ngondang kacangcayaan jeung ka teu percayaan ti warga nu aya disabudeureun kota Mekkah, khususna kaum Quraesy.

Nu memang Kanjeng Nabi Muhammad s.a.w. oge harita ngaraos bingung teu manggih tungtung, susah manah teuaya sudana, sanaos kayakinan mah tetep teguh pengkuh yen tadi peuting anjeunna tos ngadeuheus ka Robbul ‘Aalamin. Demi nu ngajantenkeun kabingung anjeunna teh teu aya sanes, nyaeta kumaha carana pikeun nepikeun ieu warta ka urang mekkah umumna oge kaum Quraisy pada khususna dina mangsa harita, nu memang geus sakuduna ditepikeun, sabab ieu hal teh kaasup warta nu eusina parentah ti Alloh s.w.t. bari anjeunna tos ngajudi yen pasti bakal loba jalma nu teu percaya kana ieu beja. Keur anteng mikiran kumaha carana pikeun nepikeun ieu beja, torojol teh Abu Jahal nu kabeneran ngaliwat, nu langsung nyampeurkeun ngadeukeutan ka Rosululloh s.a.w. bari tuluy nyarita bari rada sinis:

“Kumaha kabar anjeun yeuh Muhammad anak Abdullah…? Naha aya beja nu anyar tur penting nu datang ti pangeran anjeun, nu ku anjeun ayeuna katarima”

Ditaros kitu Rosulullah s.a.w. ngawaler: “Alhamdulillah …puji syukur wungkul pikeun Alloh Dzat Pangeran nu kami aya dina Kakawasaanna-Na, Aeh geuningan Mamang, sumuhun Mang ! aya”. Bari rengkuh sopan, da tetep najan dikumaha-kumaha oge Abu Jahal nu sakitu ceuceub ka anjeunna teh masih pamanna ku anjeun,

“Beja Naon nya ?” Ceuk Abu Jahal Panasaran.

“Eta mang ! wengi tadi pisan … abdi tos ngayakeun lalampahan “..

“Lalampahan ka mana ?“ Tanya abu Jahal deui

“Ka Baitul Maqdis” Waler Kanjeng Nabi s.a.w. pondok.

“Tuluy rebun-rebun keneh ayeuna, anjeun geus aya deui didieu” Ceuk Abu Jahal

“Leres” Waler Kanjeng Nabi s.a.w.

Nguping sasauran Rosulululloh s.a.w. kitu, Abu Jahal seuri ngagakgak bangun nu ngeunah bari nembongkeun rasa kangewana ka Kanjeng Nabi s.a.w. sanajan Rosululloh s.a.w. alona pituin, seurina Abu Jahal teh sabab ku ka teu percayaanana kana naon nu disaurkeun ku Kanjeng Nabi s.a.w. tuluy Abu Jahal nyarita deui:

“Naha anjeun wani yeuh Muhammad anak Abdullah ! pikeun nyaritakeun eta beja ka warga mekkah ?

“Ih Mangga wantun pisan !… sareng kaleresan atuh, abdi teh nuju bingung kumaha
carana ngadugikeun ieu wartos, tah kaleresan Mamang nawisan kitu nya bingah nu aya, da memang tos sakedahna ieu wartos teh didugikeun” Waler Rosululloh s.a.w. katingal paromanna semu nu bingah, sabab nuju bingung kumaha carana ngumpulkeun urang Mekkah, kari-kari Abu Jahal nawarkeun jasa, nya asa mobok manggih gorowong, manggih cukang komo mun meuntas.

“Tah mun seug anjeun wani ke ku kami bakal dikumpulkeun didieu”. Jawab Abu Jahal.
Geus kitu mah teu loba cacarita deui, Abu Jahal langsung ngumpulkeun warga Mekkah di Masjidil Haram.

Atuh henteu merelukeun waktu nu lila, kacaritakeun warga nu aya disabudeureun kota Mekkah geus kumpul di Masjidil Harom pikeun nampa beja nu bakal dicarioskeun ku Rosululloh s.a.w. ngeunaan beja nu katampa dina peuting tadi. Barang geus kumpul kitu, derekdek Kanjeng Nabi s.a.w. ngadugikeun eta beja kalayan atra teu aya nu di sumput-sumput, naon nu katingali, nu karasa oge nu kaalaman dina waktu peuting tadi nalika anjeunna ngalaksanakeun lalampahan isro’ sareng mi’roj. Ti kawit anjeunna disumpingan ku Malaikat Jibril a.s. kalayan nyandak Buroq nu bakal jadi

tutumpakan Rosululloh s.a.w. dina lalampahan peuting harita, ti Mekkah ka Masjidil Aqsha nu satuluyna anjeunna ngadeueheus ka Alloh.
Dina lalampahan eta anjeunna liren di tilu tempat pikeun reureuh. bari diparentah ku Malaikat Jibril tiap liren di tilu tempat eta teh kudu sholat dua roka’at. Anapon tempat nu kahiji nyaeta di Thaibah atanapi Yatsrib. Teras tempat nu kadua anjeunna liren di Gunung Sina, tempat Nabi Musa Munajat ka Alloh s.w.t. jeung nu terakhir di Baitul Lahmi, nyaeta tempat dimana Nabi Isa dibabarkeun.
Barang tos dugi ka Masjidil Aqsha dicarioskeun yen anjeunna tos diantos ku para Nabi-nabi nu tipayun samemeh anjeunna, nu harita mapag pinuh ku pangbagea, langsung anjeunna netepan berjama’ah kalayan anjeunna langsung nu janten Imam sedengkeun Ma’mumna para nabi-nabi nu tipayun. Rengse netepan lajeng anjeunna naek ka langit kahiji, kalayan ditungtun ku Malaikat Jibril naek kana hiji taraje nu kacida alusna, estu endah nu hamo aya tandingna. Barang geus nepi ka panto Gerbang Langit ka hiji anjeunna dipapag ku 1200 malaikat nu satuluyna ngawal anjeunna dina eta lalampahan, didieu anjeunna tepang sareng Nabi Isma’il a.s.

Salajengna Kanjeng Nabi s.a.w. ngajelaskeun yen anjeunna tepang sareng Kanjeng Nabi Adam a.s. nu harita nuju mayunan jiwa-jiwa umat manusa nu keur digiring kalayan ngabaris, didieu Rosululloh s.a.w. ningali jalma-jalma nu keur dihukum nu luyu reujeung lampah dosana, aya nu nelegan seuneu nu ngabebela nepi ka sungutna tutung kabeuleum tuluy ancur, ieu teh hukuman pikeun jalma-jalma nu nyalahgunakeun harta banda budak yatim. Teras anjeunna ningali jalma nu beuteung jeung awakna barareuh bari tuluy diserang ku buaya-buaya, ieu hukuman pikeun jalma-jalma nu resep ngarentenkeun. Jeung rea- rea deui kajadian nu kasaksen ku kanjeng Nabi s.a.w. nu eta kabeh teh minangka I’tibar pikeun jalma nu masih hirup kumelendang di alam dunya ti harita tug dugi ka runtagna ieu alam dunya.

Tos rengse ngabeberkeun pangalamanana lajeng Kanjeng Nabi Muhammad s.a.w. mungkas Dadawuhna.

“Tah kitu yeuh Umat kami, dulur-dulur kami kabeh !.. yen demi Alloh nu nyawa kami aya dina kakawasaanna-Na, yen peuting tadi kami teh bener-bener geus diiangkeun ku Alloh pikeun ngalakukeun lalampahan ka Baetul Muqoddas, tuluy kami naik ka langit kahiji nepi ka langit ka tujuh kalayan numpak hiji kandaraan nu lumpatna tarik lir ibarat kilat, kalayan dibaturan ku Malaikat Alloh nyaeta Malaikat Jibril. Nu satuluyna kami ngadeuheus ka Alloh Robbul ‘Aalamin, nya ku nampa hiji parentah ibadah nyaeta sholat lima waktu dina sapoe sapeuting. ”.

Ti saprak harita, kaayaan nagri Makkah geunjleung, aya dua kubu, kubu nu hiji maranehna teu percaya kana naon nu disaurkeun ku Rosululloh s.a.w.. kubu nu kadua, maranehna percaya. Nepi ka antukna kajadian ieu teh jadi alat keur kaum musyrikin pikeun mangaruhan jalma-jalma nu geus ariman mangsa harita. Nya aya diantarana nu ariman oge jadi murtad, sabab kapangaruhan.

Nalika ieu kajadian wartosna dugi ka Abu Bakar. da aya diantara gegeden kaum Musyrikin nu ngahaja nyumpingan Abu Bakar, bari niatna mah seja mangaruhan Abu
Bakar supaya milu mikangewa ka Rosululloh s.a.w.,

“Yeuh Abu Bakar ! naha anjeun geus narima beja ti batur anjeun Muhammad ?” Ceuk eta gegeden Musyrikin naros ka Abu Bakar.

“Beja naon nya ?” Waler Abu Bakar

“Yen batur anjeun Muhammad ngabejakeun ka kami manehna teh geus ngalakukeun hiji lalampahan nu teu asup akal, nyaeta indit ti Mekkah ka Baitul Muqoddas terus ka langit dina waktu sapeuting” Ceuk eta gegeden Musyrikin ngajelaskeun.

Nguping kitu Abu Bakar langsung naros deui ka eta gegeden Musyrikin:

“Naha bener ieu beja teh langsung disaurkeun ku anjeunna”

“Bener..pisan Abu Bakar. henteu nginjeum ceuli kami ngadenge langsung” Jawab eta gegeden.

“Mun bener anjeunna nyarios kitu, maka kami percaya pisan yen eta beja bener ayana” Waler Abu Bakar tandes.

Ku hal eta pisan Abu Bakar kenging Gelar Ash-Shidiq, jalmi nu ngalereskeun nalika kaayaan jalma harita loba nu teu percaya kana sasauran Rosululloh s.a.w.
Ieu ringkesan carita rundayan kisah ngeunaan isra’ sareng mi’roj teh tos sering diguar ku para kiyai di pasantren, ku guru agama di sakola, ku para khotib nalika keur khutbah, oge ku para mubalegh dipodium nalika acara pangaosan sareng sajabina.
Tah ayeuna kantun taros ka diri urang masing-masing, etang-etang muhasabah atanapi ngevaluasi diri, naha oleh-oleh isro’ mi’roj teh tos leres-leres ku urang dilaksnakeun naha teu acan ? naha tos karaos amisna ibadah sholat urang teh, naha teu acan ?. naha tos leres-leres ngajaga sapuratina kana waktos-waktosna ? naha tos napak dina kahirupan hasil tina ngalaksanakeun ibadah sholat teh, naha teu acan ? mangga waler ku manah masing-masing.

Sabab dina emprona ngeunaan nampa carita isro’ sareng mi’roj teh, boh jaman kapungkur nu langsung didugikeun ku Rosululloh s.a.w. oge zaman kiwari sanaos ku ngalangkungan lisan para Ulama, para kiyai, ustadz sareng ajengan atanapi ngalangkungan buku-buku oge kitab-kitab, tetep jalmi mah dibagi dua golongan dina nampina.

Golongan kahiji, nyaeta golongan nu tetep nolak kana ieu kajadian.
Golongan kadua, nyaeta golongan nu nampi kalayan pinuh ku kaimananan bari ngajalankeun sapuratina kana oleh-oleh ieu lalampahan Rosulululloh s.a.w.

Tah malihan tiasa oge ditambihan zaman kiwari mah eta dua golongan teh ku golongan nu katilu, nyaeta golongan nu ngalakonan-ngalakonana mah kana oleh-oleh isra’ sareng Mi’roj teh, tapi masih keneh lalawora dina ngalakonana.
Atanapi aya golongan nu ka opat, nyaeta golongan nu nampi-nampina mah kana ieu kajadian, percaya-percayana mah kana ieu carita, ngan hanjakal teu acan daek keneh kana ngalakonan eta oleh-oleh Isro’ Mi’roj teh.

Tah asup ka golongan nu mana urang teh ?

Tapi parandene kitu, urang tetep ngadu’a ka Alloh mugia urang sadayana, para putra-putu, garwa oge rundayan turunan urang. Mugia salamina, masing tiasa ngajaga, ngariksa kana ngalaksanakeun ibadah sholat sareng waktu-waktuna. Anu mangrupakeun oleh-oleh sasih Rojab ieu. Amin.

Wallohu A’lam Bish-Showaab

SUHUF

PAGUNEMAN KANJENG NABI S.A.W. SARENG MALAIKAT JIBRIL A.S.

Muhammad bin Al-Hanafiyah Rohimahullohi Ta'ala, ngariwayatkeun hadits nu sumpingna ti Sayyidina Ali bin Abi Thalib Rodhiyalloohu 'Anhu wa Karomalloohu Wajhahu. yen nalika Alloh ngawahyukeun ayat:

فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ (ألحجر: 85

“……Maka hampura maranehna ku cara nu hade” (Al-Hijr: 85)

Rosulullah S.A.W. naros ka Jibril A.S.:

"Yeuh.. Jibril !, naon nu dimaksud '...Maka hampura maranehna ku cara nu hade' .. teh ?."

Jibril A.S. ngawaler:

"Nalika ngahampura jalma nu geus laku kaniaya (Dzalim) ka anjeun, maka anjeun poma tong nyawad ka si eta jalma".

Rosulullah S.A.W. naros deui:

"Yeuh Jibril ! tangtuna Alloh leuwih-leuwih ti Maha Heman, pikeun henteu nyawad ka hamba-hamba-Na nu meunag ihampuraan Manten-Na tina dosa-dosa nu geus dilakukeun ku si eta hamba".

Saparantos gunem catur kitu duana nangis bangun kanyenyerian. Ningali kitu, tuluy Alloh ngutus Malaikat Mikail A.S. bari nyandak wahyu ti Manten-Na, barang anjog tuluy nepungan Rosululloh S.A.W. sareng malaikat Jibril A.S., langsung Malaikat Mikail A.S. nyarios:

"Saestuna Pangeran Anjeun ngadugikeun salam kawilujengan, bari Manten-Na Ngadawuh: 'Piraku teuing Kami rek nyawad ka hamba Kami nu meunang hampuraan ti Kami ?, sabab nyawad eta ngarupakeun tingkah nu patoja'iyah reujeung Kaheman Kami' ".

Wallohu Wa Rosuuluhu A'lam Bish-Showab wa Bi Muroodih.

ROHANGAN SHUHUF

NYALIKSIK DIRI

Ku: Wangsa Susena,S.Pd.I.

Edisi ka-37 Roabi'ul Awwal 1431 H./Maret 2010 M.

Baheula, basa kuring masih sakola di tingkat MTs./SMP, nu janten guru sasauran kieu:

"Barudak..! mun maraneh hayang jadi jalma beunghar tong jadi guru, tapi kudu jadi pengusaha atawa sejenna, memang jadi guru oge bakal beunghar, kahiji beunghar ku harti, kadua beunghar ku masalah.....aya oge beunghar ku hutang..."

Haritamah peun bae sakitu !, sasauran nu janten guru teh teu dipikiran, ngan beh dieu-beh dieu jadi kapikiran...bubuhan ceuk batur, kuring teh sok disebut guru, da aya nu ngageroan ka kuring teh ku calukan: "kamana ru ?" ...jeung sajabana. Enya memang kuring teh guru pakasabanmah, ngan karek 'jadi guru' acan kaasup 'guru jadi', da 'guru jadi'mah nyaeta Guru nu dicokot tina wancahan hiji tangtungan jalma nu kudu 'digugu' jeung 'ditiru' tegesna kudu jadi tuladaneun, Guru teh mibanda tugas, nu kudu bisa ngajeujeuhkeun, ngabina, ngatik oge ngadidik, ngarahkeun, oge ngajurung laku jeung sajabana kana hal-hal nu sifatna positif tur ngarahkeun ka nu jadi muridna sangkan cageur, bageur, oge pinter tur singer,tegesna sangkan murid teh jadi calakan atawa (cerdas) keur nyiapkeun bekel kahirupanana kaharepnakeun, luyu reujeung tujuan atikan nasional nu kacutat dina UUD 1945. Tah lebah dieu pisan kuring asa acan asup teh, asa acan ngeuna kana tujuan atikan nu sabenerna. sabab rumasa karek aku-akuan wungkul jadi guru teh, ngan can bisa ngajadikeun diri pribadi teh guru nu jadi. tegesna acan aya hasil tina usaha kuring dina ngatik jeung ngadidik nu jadi murid.

Dina teori disebutkeun, yen hakekat manusa teh makhluk nu bisa dididik oge bisa ngadidik, beh dieuna ngadidik diri pribadi, atuh beh dituna ngadidik kulawarga oge balarea. tegesna, yen manusa teh hakekatnamah guru. ku sabab kitu, maka guru teh kaasup hiji potensi nu aya dina diri manusa, tur mun digarap maka kaasup hiji pagawean nu mulya, sabab tugasna ngembangkeun oge ngamekarkeun kaelmuan,jeung ngayakeun usaha pikeun ngayakeun hiji perobahan ka nu dididikna kitu ceuk sabagian para ahli nyebutkeun.

Baheula, basa kuring keur jadi murid keneh, ka guru teh asa ajrih najan ku dehemna wungkul, atawa ku rentang-rentang katingali datang barudak kaasup kuring teh paburisat ngarapihkeun maneh. malah mun di kelas, pami guru seja ngantunkeun kelas, sok maparinan pesen: "Barudak sok diajar sing anteng heula ..tong raribut komo kaluarmah..bapa aya perlu heula sakeudeung..." leos anjeunna teh angkat, bari ukur ngantunkeun kopeah di luhureun meja, da atuh asana teh najan wungkul kopeah ngajugrug tapi asa aya bae nu janten guru teh ngawaskeun, jeung barudak kaasup kuring oge teu ingkah, nurut bari ngalaksankeun naon nu ditugaskeun ku nu janten guru. rasa kasieun teh nyampak, tegesna najan ku jugrugna kopeah wungkul oge, sima reujeung wibawana teh karasa pisan.

Tapi, ayeuna nu karasa jeung nu kaalaman ku kuring salaku guru, duka ketang ku guru-guru sejenmah, barudak teh asa geus euweuh rasa hormat ka nu jadi guru teh, ajen inajen ka nu jadi guru teh tos ngarangrangan, contona bae mun seug tepung di jalan, lain kadua uluk salam...eh kalah ka ngabalieurkeun beungeut. Terus deuih lamun di kelas, geus cape nyarek, ribut tea, ngobrol tea jeung sajabana. Tegesna, asana wibawa guru teh tos ilang, tapi didieu kuring teu nyalahkeun nu jadi murid, da ningali kana konteks psikologimah umuran maranehna teh keur aya dina mangsa panca roba, jiwa-jiwana gampang kapangaruhan, loba nangtangna batan nurutna..komo-komo ka nu jadi guru dalah ka kolotna oge pasti sarua. Lebah dieu kuring jadi ngimpleng, geuningan teu gampang jadi guru 'nu jadi' teh, boa-boa ku teu nurutna murid teh, wawales ka diri, sabab mun nyoreang lampah ka tukang, baheula keur kuring jadi murid, kuring sok pirajeuneun wangkelang ka nu jadi guru teh. loba ngareumpak aturan sakola jeung sajabana, tah ayeuna diwales ku murid kuring.

Balik deui kana sasauran nu janten guru, "...yen memang jadi guru oge beunghar, jaba beunghar ku harti teh (da tungtutan gawe), beunghar oge ku masalah tur kadangkala beunghar ku hutang...". ieu oge jadi bahan implengeun kuring, leres oge eta sasauran teh, sabab dina kanyataanana khususna di nagri urang Indonesia, nasib guru teh kacida balangsakna, da geuningan loba keneh guru nu ninggalkeun kawajiban nagajar alatan ngudag setoran, muru pakasaban sampingan nu ngahasilkeun pikeun nutupan kakurangan, ceuk wartamah nepi ka aya nu ngojeg, aya nu dagang, jeung sajabana. didieu kuring nitenan, apan cenah ayeuna pamarentah kacida merhatikeunana kana nasib kahirupan guru, da dikumaha-kumaha oge guru teh minangka 'aset bangsa' nu hamo ilang fungsina ku robahna zaman, sabab ti zaman ka zaman gurumah pasti diperlukeunana. warta nyarita yen pamarentah geus ngagulirkeun mangpirang-pirang program nu aya patula-patalina reujeung nasib kahirupan guru. kayaning sertifikasi, infassing jeung sajabana oge ngayakeun tunjangan-tunjangan sejenna nu tujuanana pikeun ningkatkeun taraf kahirupan guru. Tapi kanyataan nu lumangsung bet katingalina...geuningan guru dina kahirupanana siga nu tetep loba kakurangan khususna dina masalah nutupan pangabutuh kahirupanana. tah ieu teh, naha kapangaruhan ku sifat reujeung watek manusa nu memang 'kurang bae teu aya waregna' naha memang kurang keneh diperhatikeun ku pamarentah...tah ieu nu nepi ka ayeuna masih jadi implengan teh.

Sabab mun seug urang ngayakeun perbandingan, ceuk beja ieumah, yen di nagri baturmah guru teh kacida diutamakeunana ku pamarentah teh dina masalah nasib kahirupanana. samodel di nagara tatangga, Malaysia baheula cenah maranehna ngangkir ka nagri urang supaya dikirim guru pikeun ngatik ngadidik rahayatna, tapi ayeuna ceuk beja deui..maranehna nawaran ka urang ..Indonesia butuh sabaraha guru ? didieu oge mun seug ieu beja bener teh...aya kacindekkan yen majuna urang malaysia teh aya campuran jasa urang Indonesia. ngan ku naon bet majuna leuwih nerekel batan Indonesia.

Caag sakitu heula ..sun !

ROHANGAN IQRA'

HIKMAH DIBALIK MUSIBAH PIKEUN MUHASABAH

Ku: Wangsa Susena, S.Pd.I

Edisi ka 36 Robi'ul Awwal 1431 H./Maret 2010 M.

Allah S.W.T. ngadawuh dina Qur'an Surat Al-Baqarah ayat 155 dugi ka ayat 157:

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ أُولَـئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ . (ألبقرة: 55:157)

”Jeung Saéstuna Kami baris nyoba maranéh ku sarwa saeutik kasieun, kalaparan, kakurangan banda, jiwa jeung bubuahan. Jeung prak bubungah ku manéh (Muhammad) jalma-jalma nu sabar. Nyaéta jalma-jalma anu dina mangsa katibanan musibah ngucapkeun: “Saéstuna abdi sadaya téh kagungan Alloh sareng saéstuna abdi sadaya baris mulang ka Anjeun-Na (Innaa Lillaahi Wa innaa Ilaihi rooji’uun). Nya Maranéhna anu bakal meunang kurnia jeung rahmat ti Pangéranna, jeung nya maranéhna anu baris meunang pituduh”

Bumi pertiwi ngajerit, bangsa reujeung nagara ngocéak, jomantara nalangsa. Kitu kaayaan nagri urang nu dipikacinta Indonésia ayeuna. Ti mimiti musibah urugna gunung nu ngakan korban lain saeutik, nepi ka aya nu teu kapanggih jasadna sabab ka urugan, banjir unggal datang usumna hujan, boh di ibukota nagara, ogé di wewengkon sanésna, ditambah musibah tabrakan kandaraan, kapal murag, kahuruan jeung kéremna kapal laut, jeung sajabana. Acan deui panyakit nu nerekab, kayaning flu burung, Flu Babi, Cikungunyah, jeung panyakit séjénna anu dugi ka ayeuna ngagalaksak nyerang ka sabagian masyarakat di wewengkon nu aya di Indonésia. Jeung sajaba ti éta.

Ieu téh kudu jadi bahan implengeun, bahan tafakuraneun urang saréréa, aya naon dibalik musibah nu geus jeung ayeuna tumiba téh, sabab mun di titénanmah kacida lengkepna musibah di nagri urang téh, ti mimiti darat, laut reujeung udara, boh nu ti alam asalna, pon kitu kénéh musibah nu asalna ti diri manusa sorangan. Naha mémang ieu téh musibah, atawa hukuman, atawa mémang ieu téh pangéling-ngéling ti Pangéran atawa naon ? mangga patarosan-patarosan ieu téh urang jawab ku manah urang masing-masing. Aya naon dibalik musibah nu lumangsung téh. Sabab teu pati-pati Alloh nibankeun hiji katangtuan pami dilebetna teu ngandung hiji i’tibar, hiji implengeun kanggé urang saréréa. Kukituna lebah dieu pisan urang kudu boga pamadegan dibarung ku Husnudz-dzon (Hadé sangka) ka Alloh S.W.T. yén sagala kajadian nu lumangsung pasti aya hikmahna, aya i’tibar nu kudu jadi cecekelan pikeun kahareupna ogé kudu ayana évaluasi, muhasabah diri sangkan jadi eunteung tincakeun léngkah kahirupan mangsa nu bakal datang.

Mun seug dititenan karusakan nu lumangsung di ieu alam dunya, éta kabéh téh kalolobaannamah hasil laku lampah manusa sorangan.hal ieu geus ditandeskeun ti béh ditu mula ku dawuhan Alloh kalan méré iber ku ayat-ayat-Na. Ngan ! nu janten pasualan kadangkala manusa sorangan nu teu boga rasa rumasa, loba jalma nu mentingkeun kepentingan pribadi tanpa mikirkeun akibat ka balaréa, loba kénéh para pamingpin di ieu alam dunya, khususna di nagri urang Indonésia nu ayeuna nyekel kakawasaan nu teu boga rasa ras-rasan, jeung rasa kamanusaan, nepi ka loba nu katalangsara ku akibat olah perbuatanana. Nu sakedahna janten ais pangampih nu ngaropéa, ngariksa, ngajaga tur ngadama-ngadama, mikaasih ka nu leutik mikanyaah ka nu lemah, malah nyalah gunakeun kakawasaanana pikeun kapentingan pribadina. nepi ka rahayat nu katalangsara. Tah kamungkinan gedé ku hal ieu pisan, jadi margalantaran turunna panggéuing ti Alloh Swt. ku lungsurna mangpirang-pirang musibah nu ayeuna-ayeuna karaos reujeung katingali ku urang sadaya. Tapi sanajan bari kitu urang sadaya tetep ulah petot-petot ngadu’a, mugia musibah anu ditibankeun ka nagri sareng bangsa urang sanés hukuman atanapi adzab ti Alloh, tapi mugia ieu téh mangrupakeun ujian atanapi cocoba pikeun ningkatna darajat kaislaman reujeung kaimanan urang ka Mantenna.

Ayeuna, Cing urang taros ka diri urang masing-masing, naon nu geus dipelak ti kawit urang hideng nepi ka wangkid kiwari, naha lampah ibadah ? naha lampah salah ?, naha amal Sholéh ? naha amal salah ?, naha laku ta'at ? naha laku ma'shiyat ?. dimana urang ngagaduhan ka lungguhan salaku pamingpin, naha tos kalebet pamingpin nu adil, nu rapékan, nu nyaahan, nu deudeuhan, nu welasan nu asihan, tur ngabela ka nu lemah, atanapi sabalikna ? pamingpin nu teu amanah. Ogé mun seug urang jadi pupuhu di kulawarga, naha urang tos janten hiji sepuh nu ngalaksanakeun hak-hak kulawarga naha teu acan ? mun seug urang salaku rahayat, naha urang tos janten rahayat nu nurut, taat ka pamingpin naha sabalikna ?. tah mangga jadikeun ieu minangka muhasabah urang, sabab pangéling-ngéling Alloh pasti lumungsur di mana hambana nu tos ngaku iman ka Manten-Na méngpar tina aturan-aturan nu parantos diguratkeun ku Manten-Na, kitu kénéh musibah/ujian pasti lungsurna, nu hal ieu téh minangka alat ukur Manten-Na dina ngangkat harkat darajat hiji hamba di payuneuna-Na. Iman sajeungkal, maka ujianana bakal sajeungkal, imanna sadeupa, maka ujianana bakal sadeupa. jadi ujian téh resiko nu bakal katarima pikeun manusa nu geus ngaku iman nu ngaku islam, tur ujian éta téh bakal diluyukeun reujueng kamampuhan hamba nu narimana. tegesna, Alloh dina nibankeun ujian téh bakal diluyukeun reujeung kamampuan hamba nu bakal narimana .....لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ (al-Baqarah: 286).

Dawuhan Alloh dina Q.S. al-Baqarah ayat 155, dipertélakeun yen nu bakal meunang pangbubungah dimana ditibabanan musibah téh nyaéta jalma nu 'sabar' nu mulangkeun sadayana ka Allah ku ucapan إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ . ieu konsép kahirupan dina mayunan hiji musibah, yen wungkul ku sabar urang bakal meunang kabungahan nu mangrupakeun jangji Alloh dimana urang ditibanan hiji musibah, tur urang mulangkeun sadayana ka Allah, da hakékatnamah urang téh milik Alloh, urang bakal mulang ka Alloh " Laa haula wa laa quwwata Illaa billaahil 'Aliyyil 'Adziim"

Ngan nu kedah janten émutan téh aya dawuhan Rosululloh S.A.W. nu kacutat dina Kitab "Minhajul Muta'alimin" :

"Ari Tanda-tanda karusakan/kacilakaan/kaancuran téh aya opat perkara). Nu Kahiji, Pohona kana dosa-dosa nu geus dilakukeun, padahal sakabéh dosa dicatet mungguhing Alloh); Nu kadua, Nyebut-nyebut kahadéan nu geus dilakukeun sok padahal éta amal téh acan puguh ditarima atawa ditolak ku Alloh; Nu katilu, Ningali bari ajrih tur nganggap unggul ka hiji jalma dina soal kadunyaan, jeung nu kaopat, nganggap lemah/hina/rendah ngalelece, nyawad ngantegan, ngagokan jeung sajabana ka jalma dina masalah Agama). Maka Alloh swt. ngadawuh: Kaula miharep manéhna, tapi maranéhna teu miharep kaula, maka ku kaula hamo dipalire tegesna ku Kula bakal ditinggalkeun"

Sareng dina Hadits sanésna Kanjeng Nabi Muhammad saw Ngadawuh deui:

"Sing saha jalmana anu ningali ka saluhureun dina masalah agamana tur ningali sahandapeun dina masalah dunyana,Maka Maka dicatet ku Alloh swt si éta jalma téh ka golong jalma nu Syukur sarta shobar, Tapi sabalikna, lamun Sing saha jalmana nu ningali kasaluhureun dina masalah dunyana, tur ningali ka sahandapeun dina masalah agamana, maka ku Alloh swt si éta jalma téh dicatet ka golong jalma nu teu bisa syukur jeung shabar"

Wallohu A'lam Bish-Shwaab