SUHUF

PAGUNEMAN KANJENG NABI S.A.W. SARENG MALAIKAT JIBRIL A.S.

Muhammad bin Al-Hanafiyah Rohimahullohi Ta'ala, ngariwayatkeun hadits nu sumpingna ti Sayyidina Ali bin Abi Thalib Rodhiyalloohu 'Anhu wa Karomalloohu Wajhahu. yen nalika Alloh ngawahyukeun ayat:

فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ (ألحجر: 85

“……Maka hampura maranehna ku cara nu hade” (Al-Hijr: 85)

Rosulullah S.A.W. naros ka Jibril A.S.:

"Yeuh.. Jibril !, naon nu dimaksud '...Maka hampura maranehna ku cara nu hade' .. teh ?."

Jibril A.S. ngawaler:

"Nalika ngahampura jalma nu geus laku kaniaya (Dzalim) ka anjeun, maka anjeun poma tong nyawad ka si eta jalma".

Rosulullah S.A.W. naros deui:

"Yeuh Jibril ! tangtuna Alloh leuwih-leuwih ti Maha Heman, pikeun henteu nyawad ka hamba-hamba-Na nu meunag ihampuraan Manten-Na tina dosa-dosa nu geus dilakukeun ku si eta hamba".

Saparantos gunem catur kitu duana nangis bangun kanyenyerian. Ningali kitu, tuluy Alloh ngutus Malaikat Mikail A.S. bari nyandak wahyu ti Manten-Na, barang anjog tuluy nepungan Rosululloh S.A.W. sareng malaikat Jibril A.S., langsung Malaikat Mikail A.S. nyarios:

"Saestuna Pangeran Anjeun ngadugikeun salam kawilujengan, bari Manten-Na Ngadawuh: 'Piraku teuing Kami rek nyawad ka hamba Kami nu meunang hampuraan ti Kami ?, sabab nyawad eta ngarupakeun tingkah nu patoja'iyah reujeung Kaheman Kami' ".

Wallohu Wa Rosuuluhu A'lam Bish-Showab wa Bi Muroodih.

ROHANGAN SHUHUF

NYALIKSIK DIRI

Ku: Wangsa Susena,S.Pd.I.

Edisi ka-37 Roabi'ul Awwal 1431 H./Maret 2010 M.

Baheula, basa kuring masih sakola di tingkat MTs./SMP, nu janten guru sasauran kieu:

"Barudak..! mun maraneh hayang jadi jalma beunghar tong jadi guru, tapi kudu jadi pengusaha atawa sejenna, memang jadi guru oge bakal beunghar, kahiji beunghar ku harti, kadua beunghar ku masalah.....aya oge beunghar ku hutang..."

Haritamah peun bae sakitu !, sasauran nu janten guru teh teu dipikiran, ngan beh dieu-beh dieu jadi kapikiran...bubuhan ceuk batur, kuring teh sok disebut guru, da aya nu ngageroan ka kuring teh ku calukan: "kamana ru ?" ...jeung sajabana. Enya memang kuring teh guru pakasabanmah, ngan karek 'jadi guru' acan kaasup 'guru jadi', da 'guru jadi'mah nyaeta Guru nu dicokot tina wancahan hiji tangtungan jalma nu kudu 'digugu' jeung 'ditiru' tegesna kudu jadi tuladaneun, Guru teh mibanda tugas, nu kudu bisa ngajeujeuhkeun, ngabina, ngatik oge ngadidik, ngarahkeun, oge ngajurung laku jeung sajabana kana hal-hal nu sifatna positif tur ngarahkeun ka nu jadi muridna sangkan cageur, bageur, oge pinter tur singer,tegesna sangkan murid teh jadi calakan atawa (cerdas) keur nyiapkeun bekel kahirupanana kaharepnakeun, luyu reujeung tujuan atikan nasional nu kacutat dina UUD 1945. Tah lebah dieu pisan kuring asa acan asup teh, asa acan ngeuna kana tujuan atikan nu sabenerna. sabab rumasa karek aku-akuan wungkul jadi guru teh, ngan can bisa ngajadikeun diri pribadi teh guru nu jadi. tegesna acan aya hasil tina usaha kuring dina ngatik jeung ngadidik nu jadi murid.

Dina teori disebutkeun, yen hakekat manusa teh makhluk nu bisa dididik oge bisa ngadidik, beh dieuna ngadidik diri pribadi, atuh beh dituna ngadidik kulawarga oge balarea. tegesna, yen manusa teh hakekatnamah guru. ku sabab kitu, maka guru teh kaasup hiji potensi nu aya dina diri manusa, tur mun digarap maka kaasup hiji pagawean nu mulya, sabab tugasna ngembangkeun oge ngamekarkeun kaelmuan,jeung ngayakeun usaha pikeun ngayakeun hiji perobahan ka nu dididikna kitu ceuk sabagian para ahli nyebutkeun.

Baheula, basa kuring keur jadi murid keneh, ka guru teh asa ajrih najan ku dehemna wungkul, atawa ku rentang-rentang katingali datang barudak kaasup kuring teh paburisat ngarapihkeun maneh. malah mun di kelas, pami guru seja ngantunkeun kelas, sok maparinan pesen: "Barudak sok diajar sing anteng heula ..tong raribut komo kaluarmah..bapa aya perlu heula sakeudeung..." leos anjeunna teh angkat, bari ukur ngantunkeun kopeah di luhureun meja, da atuh asana teh najan wungkul kopeah ngajugrug tapi asa aya bae nu janten guru teh ngawaskeun, jeung barudak kaasup kuring oge teu ingkah, nurut bari ngalaksankeun naon nu ditugaskeun ku nu janten guru. rasa kasieun teh nyampak, tegesna najan ku jugrugna kopeah wungkul oge, sima reujeung wibawana teh karasa pisan.

Tapi, ayeuna nu karasa jeung nu kaalaman ku kuring salaku guru, duka ketang ku guru-guru sejenmah, barudak teh asa geus euweuh rasa hormat ka nu jadi guru teh, ajen inajen ka nu jadi guru teh tos ngarangrangan, contona bae mun seug tepung di jalan, lain kadua uluk salam...eh kalah ka ngabalieurkeun beungeut. Terus deuih lamun di kelas, geus cape nyarek, ribut tea, ngobrol tea jeung sajabana. Tegesna, asana wibawa guru teh tos ilang, tapi didieu kuring teu nyalahkeun nu jadi murid, da ningali kana konteks psikologimah umuran maranehna teh keur aya dina mangsa panca roba, jiwa-jiwana gampang kapangaruhan, loba nangtangna batan nurutna..komo-komo ka nu jadi guru dalah ka kolotna oge pasti sarua. Lebah dieu kuring jadi ngimpleng, geuningan teu gampang jadi guru 'nu jadi' teh, boa-boa ku teu nurutna murid teh, wawales ka diri, sabab mun nyoreang lampah ka tukang, baheula keur kuring jadi murid, kuring sok pirajeuneun wangkelang ka nu jadi guru teh. loba ngareumpak aturan sakola jeung sajabana, tah ayeuna diwales ku murid kuring.

Balik deui kana sasauran nu janten guru, "...yen memang jadi guru oge beunghar, jaba beunghar ku harti teh (da tungtutan gawe), beunghar oge ku masalah tur kadangkala beunghar ku hutang...". ieu oge jadi bahan implengeun kuring, leres oge eta sasauran teh, sabab dina kanyataanana khususna di nagri urang Indonesia, nasib guru teh kacida balangsakna, da geuningan loba keneh guru nu ninggalkeun kawajiban nagajar alatan ngudag setoran, muru pakasaban sampingan nu ngahasilkeun pikeun nutupan kakurangan, ceuk wartamah nepi ka aya nu ngojeg, aya nu dagang, jeung sajabana. didieu kuring nitenan, apan cenah ayeuna pamarentah kacida merhatikeunana kana nasib kahirupan guru, da dikumaha-kumaha oge guru teh minangka 'aset bangsa' nu hamo ilang fungsina ku robahna zaman, sabab ti zaman ka zaman gurumah pasti diperlukeunana. warta nyarita yen pamarentah geus ngagulirkeun mangpirang-pirang program nu aya patula-patalina reujeung nasib kahirupan guru. kayaning sertifikasi, infassing jeung sajabana oge ngayakeun tunjangan-tunjangan sejenna nu tujuanana pikeun ningkatkeun taraf kahirupan guru. Tapi kanyataan nu lumangsung bet katingalina...geuningan guru dina kahirupanana siga nu tetep loba kakurangan khususna dina masalah nutupan pangabutuh kahirupanana. tah ieu teh, naha kapangaruhan ku sifat reujeung watek manusa nu memang 'kurang bae teu aya waregna' naha memang kurang keneh diperhatikeun ku pamarentah...tah ieu nu nepi ka ayeuna masih jadi implengan teh.

Sabab mun seug urang ngayakeun perbandingan, ceuk beja ieumah, yen di nagri baturmah guru teh kacida diutamakeunana ku pamarentah teh dina masalah nasib kahirupanana. samodel di nagara tatangga, Malaysia baheula cenah maranehna ngangkir ka nagri urang supaya dikirim guru pikeun ngatik ngadidik rahayatna, tapi ayeuna ceuk beja deui..maranehna nawaran ka urang ..Indonesia butuh sabaraha guru ? didieu oge mun seug ieu beja bener teh...aya kacindekkan yen majuna urang malaysia teh aya campuran jasa urang Indonesia. ngan ku naon bet majuna leuwih nerekel batan Indonesia.

Caag sakitu heula ..sun !

ROHANGAN IQRA'

HIKMAH DIBALIK MUSIBAH PIKEUN MUHASABAH

Ku: Wangsa Susena, S.Pd.I

Edisi ka 36 Robi'ul Awwal 1431 H./Maret 2010 M.

Allah S.W.T. ngadawuh dina Qur'an Surat Al-Baqarah ayat 155 dugi ka ayat 157:

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ أُولَـئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ . (ألبقرة: 55:157)

”Jeung Saéstuna Kami baris nyoba maranéh ku sarwa saeutik kasieun, kalaparan, kakurangan banda, jiwa jeung bubuahan. Jeung prak bubungah ku manéh (Muhammad) jalma-jalma nu sabar. Nyaéta jalma-jalma anu dina mangsa katibanan musibah ngucapkeun: “Saéstuna abdi sadaya téh kagungan Alloh sareng saéstuna abdi sadaya baris mulang ka Anjeun-Na (Innaa Lillaahi Wa innaa Ilaihi rooji’uun). Nya Maranéhna anu bakal meunang kurnia jeung rahmat ti Pangéranna, jeung nya maranéhna anu baris meunang pituduh”

Bumi pertiwi ngajerit, bangsa reujeung nagara ngocéak, jomantara nalangsa. Kitu kaayaan nagri urang nu dipikacinta Indonésia ayeuna. Ti mimiti musibah urugna gunung nu ngakan korban lain saeutik, nepi ka aya nu teu kapanggih jasadna sabab ka urugan, banjir unggal datang usumna hujan, boh di ibukota nagara, ogé di wewengkon sanésna, ditambah musibah tabrakan kandaraan, kapal murag, kahuruan jeung kéremna kapal laut, jeung sajabana. Acan deui panyakit nu nerekab, kayaning flu burung, Flu Babi, Cikungunyah, jeung panyakit séjénna anu dugi ka ayeuna ngagalaksak nyerang ka sabagian masyarakat di wewengkon nu aya di Indonésia. Jeung sajaba ti éta.

Ieu téh kudu jadi bahan implengeun, bahan tafakuraneun urang saréréa, aya naon dibalik musibah nu geus jeung ayeuna tumiba téh, sabab mun di titénanmah kacida lengkepna musibah di nagri urang téh, ti mimiti darat, laut reujeung udara, boh nu ti alam asalna, pon kitu kénéh musibah nu asalna ti diri manusa sorangan. Naha mémang ieu téh musibah, atawa hukuman, atawa mémang ieu téh pangéling-ngéling ti Pangéran atawa naon ? mangga patarosan-patarosan ieu téh urang jawab ku manah urang masing-masing. Aya naon dibalik musibah nu lumangsung téh. Sabab teu pati-pati Alloh nibankeun hiji katangtuan pami dilebetna teu ngandung hiji i’tibar, hiji implengeun kanggé urang saréréa. Kukituna lebah dieu pisan urang kudu boga pamadegan dibarung ku Husnudz-dzon (Hadé sangka) ka Alloh S.W.T. yén sagala kajadian nu lumangsung pasti aya hikmahna, aya i’tibar nu kudu jadi cecekelan pikeun kahareupna ogé kudu ayana évaluasi, muhasabah diri sangkan jadi eunteung tincakeun léngkah kahirupan mangsa nu bakal datang.

Mun seug dititenan karusakan nu lumangsung di ieu alam dunya, éta kabéh téh kalolobaannamah hasil laku lampah manusa sorangan.hal ieu geus ditandeskeun ti béh ditu mula ku dawuhan Alloh kalan méré iber ku ayat-ayat-Na. Ngan ! nu janten pasualan kadangkala manusa sorangan nu teu boga rasa rumasa, loba jalma nu mentingkeun kepentingan pribadi tanpa mikirkeun akibat ka balaréa, loba kénéh para pamingpin di ieu alam dunya, khususna di nagri urang Indonésia nu ayeuna nyekel kakawasaan nu teu boga rasa ras-rasan, jeung rasa kamanusaan, nepi ka loba nu katalangsara ku akibat olah perbuatanana. Nu sakedahna janten ais pangampih nu ngaropéa, ngariksa, ngajaga tur ngadama-ngadama, mikaasih ka nu leutik mikanyaah ka nu lemah, malah nyalah gunakeun kakawasaanana pikeun kapentingan pribadina. nepi ka rahayat nu katalangsara. Tah kamungkinan gedé ku hal ieu pisan, jadi margalantaran turunna panggéuing ti Alloh Swt. ku lungsurna mangpirang-pirang musibah nu ayeuna-ayeuna karaos reujeung katingali ku urang sadaya. Tapi sanajan bari kitu urang sadaya tetep ulah petot-petot ngadu’a, mugia musibah anu ditibankeun ka nagri sareng bangsa urang sanés hukuman atanapi adzab ti Alloh, tapi mugia ieu téh mangrupakeun ujian atanapi cocoba pikeun ningkatna darajat kaislaman reujeung kaimanan urang ka Mantenna.

Ayeuna, Cing urang taros ka diri urang masing-masing, naon nu geus dipelak ti kawit urang hideng nepi ka wangkid kiwari, naha lampah ibadah ? naha lampah salah ?, naha amal Sholéh ? naha amal salah ?, naha laku ta'at ? naha laku ma'shiyat ?. dimana urang ngagaduhan ka lungguhan salaku pamingpin, naha tos kalebet pamingpin nu adil, nu rapékan, nu nyaahan, nu deudeuhan, nu welasan nu asihan, tur ngabela ka nu lemah, atanapi sabalikna ? pamingpin nu teu amanah. Ogé mun seug urang jadi pupuhu di kulawarga, naha urang tos janten hiji sepuh nu ngalaksanakeun hak-hak kulawarga naha teu acan ? mun seug urang salaku rahayat, naha urang tos janten rahayat nu nurut, taat ka pamingpin naha sabalikna ?. tah mangga jadikeun ieu minangka muhasabah urang, sabab pangéling-ngéling Alloh pasti lumungsur di mana hambana nu tos ngaku iman ka Manten-Na méngpar tina aturan-aturan nu parantos diguratkeun ku Manten-Na, kitu kénéh musibah/ujian pasti lungsurna, nu hal ieu téh minangka alat ukur Manten-Na dina ngangkat harkat darajat hiji hamba di payuneuna-Na. Iman sajeungkal, maka ujianana bakal sajeungkal, imanna sadeupa, maka ujianana bakal sadeupa. jadi ujian téh resiko nu bakal katarima pikeun manusa nu geus ngaku iman nu ngaku islam, tur ujian éta téh bakal diluyukeun reujueng kamampuhan hamba nu narimana. tegesna, Alloh dina nibankeun ujian téh bakal diluyukeun reujeung kamampuan hamba nu bakal narimana .....لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ (al-Baqarah: 286).

Dawuhan Alloh dina Q.S. al-Baqarah ayat 155, dipertélakeun yen nu bakal meunang pangbubungah dimana ditibabanan musibah téh nyaéta jalma nu 'sabar' nu mulangkeun sadayana ka Allah ku ucapan إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ . ieu konsép kahirupan dina mayunan hiji musibah, yen wungkul ku sabar urang bakal meunang kabungahan nu mangrupakeun jangji Alloh dimana urang ditibanan hiji musibah, tur urang mulangkeun sadayana ka Allah, da hakékatnamah urang téh milik Alloh, urang bakal mulang ka Alloh " Laa haula wa laa quwwata Illaa billaahil 'Aliyyil 'Adziim"

Ngan nu kedah janten émutan téh aya dawuhan Rosululloh S.A.W. nu kacutat dina Kitab "Minhajul Muta'alimin" :

"Ari Tanda-tanda karusakan/kacilakaan/kaancuran téh aya opat perkara). Nu Kahiji, Pohona kana dosa-dosa nu geus dilakukeun, padahal sakabéh dosa dicatet mungguhing Alloh); Nu kadua, Nyebut-nyebut kahadéan nu geus dilakukeun sok padahal éta amal téh acan puguh ditarima atawa ditolak ku Alloh; Nu katilu, Ningali bari ajrih tur nganggap unggul ka hiji jalma dina soal kadunyaan, jeung nu kaopat, nganggap lemah/hina/rendah ngalelece, nyawad ngantegan, ngagokan jeung sajabana ka jalma dina masalah Agama). Maka Alloh swt. ngadawuh: Kaula miharep manéhna, tapi maranéhna teu miharep kaula, maka ku kaula hamo dipalire tegesna ku Kula bakal ditinggalkeun"

Sareng dina Hadits sanésna Kanjeng Nabi Muhammad saw Ngadawuh deui:

"Sing saha jalmana anu ningali ka saluhureun dina masalah agamana tur ningali sahandapeun dina masalah dunyana,Maka Maka dicatet ku Alloh swt si éta jalma téh ka golong jalma nu Syukur sarta shobar, Tapi sabalikna, lamun Sing saha jalmana nu ningali kasaluhureun dina masalah dunyana, tur ningali ka sahandapeun dina masalah agamana, maka ku Alloh swt si éta jalma téh dicatet ka golong jalma nu teu bisa syukur jeung shabar"

Wallohu A'lam Bish-Shwaab

ROHANGAN IQRA'

NEULEUMAN MAKNA MAULID NABI MUHAMMAD S.A.W. TINA SAJARAH

Ku: Wangsa Susena, S.Pd.I

Edisi ka 35 Robi'ul Awwal 1431 H./Pebruari 2010 M.

Alloohumma Sholli 'Alaa Sayyidina Muhammadin, Wa 'Alaa Aali Sayyidinaa Muhammadin, Kamaa Shollaita 'Alaa Sayyidinaa Ibroohiim, Wa 'Alaa Aali Sayyidinaa Ibroohiim, Wa Baarik 'Alaa Sayyidinaa Muhammadin, Wa 'Alaa Aali Sayyidinaa Muhammadin, Kamaa Baarokta 'Alaa Sayyidinaa Ibroohiim, Wa 'Alaa Aali Sayyidinaa Ibroohiim, Fil 'Aalamiina Innaka Hamiidun Majiid.

Ayeuna urang nincak dina sasih anu ngandung sajarah, sabab dina sasih ieu pisan lahir hiji jalmi anu pinuji, nyatana Kanjeng Nabi Muhammad S.A.W. dina Kaping 12 énjing-énjing dinten senen sasih Robi’ul Awwal, awal taun Gajah nu ka masyhur, Atanapi ping 20 April 571 Maséhi. Anu namina tos dikenal di alam malakut saméméh diciptakeunnana Kanjeng Nabi Adam A.S. Kitu, saur sapalih katerangan.

Nu akibat lahirna kanjeng Nabi S.A.W. téh ngahiliwirkeun angin katiginan pikeun migusti pangéran nu sahiji Alloh Robbul Izzaty. Nu akibat babar anjeunna nyambuangkeun hawa kasadaran pikeun manusa sangkan sadar, pasrah, sadrah bari sumerah ka Alloh Jalla Jalalah. Nya Anjeuna pisan nu nyébor sagara keusik kajahiliyyahan ku cai kaimanan sareng katauhidan, sahingga manusa apal kana arti kamanusaan, tur apal ka saha nu kudu dijadikeun panangtayungan jeung tempat pananggéuhan, ogé ka saha nu kudu dijadikeun Pangéran.

Ngeunaan acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. Ir. Soekarno Presidén RI nu kahiji, ngauningakeun amanat nalika acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. di Stadion Gelora Bung Karno (ayeuna, kapungkurmah Senayan) ping 6 Agustus 1963 nu kacutat ieu sumber téh ti Penerbitan Sékrétariat Negara No. 618/1963. Nu amanatna téh kieu:

“Sore-sore saya dibawa oleh Presiden Syuriah Sukri Al-Kuwatly ke makam Sultan Salahudin, lantas Presiden Kuwatly bertanya kepada saya, apakah Presiden Soekarno mengetahui siapa yang dimakamkan di sini ?, saya berkata, saya tahu, Of Course I Know, This is Salahudin, the great warrior, kataku. Presiden Kuwatly berkata, tetapi ada satu jasa Salahudin yang barangkali Presiden Soekarno tidak mengetahui. What is that ?, saya bertanya. Jawab Presiden Kuwatly, Salahudin inilah yang mengobarkan api semangat Islam, api perjuangan Islam dengan cara memerintahkan kepada umat Islam supaya tiap taun diadakan perayaan mauled Nabi”.

A. Kasang Tukang diayakeunana Acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W.

Nilik kana riwayat sajarah miéling dibabarkeunnana Kanjeng Nabi Muhammad S.A.W. atawa istilah nu kamasyhurmah “Maulid Nabi Muhammad S.A.W.”, nyaéta dimimitian ku Sultan Salahuddin Yusuf Al-Ayyuby nu nyepeng kalungguhan salaku Sultan ti “Dinasti Bani Ayyub” antara taun 1174 – 1193 M. atawa 570-590 H. Anjeunna téh sanés turunan Bangsa Arab tapi asalna ti suku Kurdi. Nu puseur ka-sultan-nana di Qahiroh (Kairo) Mesir. Sareng daérah kakawasaanana manjang ti mimiti Mesir nepi ka Syuriah. Nalika anjeunna nyepeng kalungguhan salaku sultan, umat Islam aya dina kaayaan harénghéng ku campuhna “Perang Salib” atawa nu katelah “The Crusade” nu diluluguan ku bangsa Érofa (Prancis, Jérman jeung Inggris). Demi nu jadi dasar diiayakeunana miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. ku Sultan Salahudin Al-Ayyuby téh, taya kajaba tujuanana nyaéta pikeun numuwuhkeun rasa kacinta umat Islam ka Nabi-na, nyatana Kanjeng Nabi Muhammad S.A.W. ogé pikeun numuwuhkeun sumanget jihad jeung kabeungkeutna rasa ukhuwah antara umat Islam.

Miturut sapalih katerangan, yén sabenerna nu boga usulan pikeun ngayakeun di piélingna Maulid Nabi Muhammad S.A.W. téh lain murni usulna Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby, tapi asal datangna usulan ieu téh ti “Muzaffarudin Gékbury” nu jadi atabég (mun di urangmah Bupati) di Ibril (Syuriah Utara), nu tujuanana nyaéta dina raraga ngimbangan kana ramé di piélingna poé dibabarkeunana Kanjeng Nabi Isya A.S. nu katelah “Poé Natal” nu diayakeun ku kaum Nashrani waktu harita. Muzaffarudin Gékbury awal ngayakeun ieu Maulid Nabi S.A.W. ukur di lingkungan istana-na wungkul bari jeung henteu tiap taun. Tapi saprak kauninga ku Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby, maka anjeunna miharep ieu téh jadi hiji tradisi pikeun sakumna umat Islam di sakuliah dunya.

Usulan Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby, awalna teu meunang kapanujuan ti para Ulama, sabab hal ieu téh kaasup perkara anyar (bid’ah), tapi Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby nandeskeun yén dipiélingna Maulid Nabi Muhammad S.A.W. téh ngan saukur hiji kagiatan nu sifatna ngaramékeun syi’ar agama wungkul, teu ngawengku kana ritual kaagamaan, jadi teu kaasup kana bid’ah nu dilarang, tegesna dipiélingna Maulid Nabi Muhammad S.A.W kaasup bid’ah hasanah (nu hadé). Satuluyna Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby ngedeuheus nyuhunkeun kasapukkan ka Khalifah An-Nashir di Baghdad, nu akhirna khalifah panuju.

Réngsé meunang kapanujuan ti Khalifah An-Nashir di Baghdad, maka Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby nu harita jeneng janten pangawasa Haromain (pangawasa dua tanah Suci, Makkah sareng Madinah), dina taun 579 Hijriyah (1183 Maséhi) ngaluarkeun intruksi ka sakumna jema’ah haji, sangkan saba’dana réngsé ngalaksanakeun ibadah haji tuluy mulang ka nagri masing-masing ngayakeun sosialisasi ka sakumna Umat Islam dimana baé ayana, yén ti kawit taun 580 Hijriyah (1184 Maséhi) satiap ping 12 Robi’ul Awwal kudu diayakeun acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. kalayan dieusi ku kagiatan nu bisa numuwuhkeun sumanget jihad jeung ukhuwah Umat Islam.

Sedengkeun salah sahiji bentuk kagiatan nu diayakeun ku Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby nyalira dina ngayakeun kagiatan miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. téh, nyaéta diayakeunana pasanggiri nulis riwayat kahirupan Rasululloh S.A.W. jeung nulis sya’ir nu eusina muji ka Rasulullah S.A.W. nya pamilon nu pinilih kapilih jadi jawara dina pasanggiri téh, nyaéta Syaikh Ja’far Al-Barzanjy. nu anggitanana katelah “Kitab Al-Barzanjy”, nu kitab ieu téh sering di baca nalika diayakeunana acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. di sawatara wewengkon di nagri urang Indonesia, nepi ka wangkid kiwari.

Kacutat dina sajarah, yén usaha nu dilakukeun ku Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyuby dina ngabudayakeun tradisi dipiélingna Maulid Nabi Muhammad S.A.W. ngabuahkeun hasil. Kabuktos dina sajarah diuningakeun yén ku ayana ieu kagiatan téh sumanget jihad kaum Muslimin dina nyanghareupan perang salib ngaronjat deui. Dugi ka Sultan Salahudin Yusuf Al-Ayyubi bisa ngabeungkeut hiji kakuatan nu rohaka ti antara kaum Muslimin, hasilna dina taun 1187 Maséhi (583 Hijriyah) Yérussalém bisa direbut deui ti leungeun bangsa Érofa, jeung Masjid Al-Aqsha dibalikkeun deui kana fungsina jadi masjid deui nepi ka kiwari.

Di Indonesia khususna tradisi miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. di gunakeun pikeun alat Da’wah Islamiyah, ku bentuk jeung rupa kagiatan-kagiatan. Nu ngamimitian ngayakeun ieu acara téh nyaéta para ‘Wali nu jumlahna Salapan’ atanapi nu katelah ‘Wali Songo’. sakumaha nu dilakukeun ku Sunan Kali Jaga, ku bentuk da’wahna maké unsur seni, nu dipidangkeun ku rupa gamelan, gamelan nu kasebut nyaéta gamelan “Kiai Nogowilogo” jeung “Kiai Gunturmadu”. Nu dua gamelan eta teh ngalambangkeun dua kalimat syahadat, tur dipidangkeun di buruan Masjid Demak satiap acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W.

Kacutat dina sajarah, yén saméméh acara pidangan gamelan ieu dipintonkeun, maka satiap masyarakat nu hayang ningali kana acara pidangan ieu, khususna pikeun jalma nu acan abus Islam, ku Sunan Kalijaga di béré syarat, pikeun ngucapkeun dua kalimat Syahadat saméméh asup ka panto gapura masjid (Gafura téh asal tina kecap basa Arab ‘Ghafura” nu hartina ‘Anjeunna Dzat (Alloh) nu Maha Lautan Hampura’). Ku hal ieu, dugi ka aya nu nelah acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. khususna di daérah jawa maké istilah “sekatén” (perayaan syahadatain).

Aya deui istilah ‘Grebeg Mulud’ ieu istilah téh dipaké nalika zaman kasultanan Mataram, nu hartina “grebeg” téh nyaéta nuturkeun Sultan jeung para inohong ogé gegedén karaton kasultanan nu kaluar nuju ka Masjid pikeun ngayakeun acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. nu dilengkepan ku upacara-upacara jeung kagiatan-kagiatan nu aya patula-patalina reujeung miéling dibabarkeunana Rosululloh S.A.W. nepi ka kiwari.

Sedengkeun zaman kiwari, ngayakeun acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. téh ku mangpirang-pirang bentuk jeung cara, aya nu cukup ku maca kitab Al-Barzanjy, aya ku acara tausyiyah agama kalayan ngundang mubaligh jeung sajabana. nu kabéhanana ogé teu méngpar tina ajaran agama Islam, sabab acara miéling Maulid Nabi Muhammad S.A.W. téh dieusi ku syi'ar agama Alloh.

B. Hikmah dibabarkeunana Rosulullah Muhammad S.A.W.

Lamun ngaguar deui sajarah kahirupan kanjeng Nabi Muhammad saw. ti saprak anjeuna gubrag babar ka alam dunya, éstu pinuh ku kajadian nu kacida ahéngna anu minangka tanda kaistiméwaan-kaistiméwaan pikeun calon Nabi. tur minangka mapag kana babarna hiji manusa nu bakal jadi panutan. Hiji manusa nu bakal jadi pamingpin nu paling suksés diantara para pamingpin nu aya di sakuliah alam dunya. Diantarana baé, nalika anjeunna babar datang hiji pasukan anu dipingpin ku hiji Raja nyatana Raja Abrahah, nu diabadikeun dina ayat Al-Qur’an surat Al-Fiil. Didieu dua sato nu di abadikeun ku Alloh dina ayatna, nyatana Gajah jeung Manuk Aba-biil. Tur ku tradisi Arab ieu hal téh dipercaya minangka mu’jizat nu kahiji diantara mukjizat nabi nu sanésna.

Kaahéngan nu sanésna dina mapag babarna Kanjeng Nabi Muhammad saw. nyaéta pareumna seuneu nu jadi sesembahan kaum Majusi di nagri Pérsia, ogé kaahéngan-kaahéngan sanésna, saperti sumujudna sakabéh makhluk nu aya di satungkebing langit satangkaraking jagat buana panca tengah nu minangka sujud kahurmatan, dugi ka daun nu ragrag tina dahan tangkal cicing ngajeten teu jadi ragrag antara dahan ka taneuh.

Hal ieu nandakeun yén babarna kanjeng Nabi Muhammad saw. disambut ku panghurmatan nu kacida agungna. Nu jadi pertanyaan pikeun urang sadayana ayeuna, naon nu kudu dicandak tur dijadikeun palajaran dina sajarah sasih Robi'ul Awal ieu, nu dilebetna aya sajarah agung, nyatana babarna panutan urang sadayana kanjeng Nabi Muhammad saw.?. Kukituna didieu urang sadaya kedah emut tugas naon Kanjeng Nabi Muhammad saw. di utus ka alam dunya.

Alloh S.W.T. Ngadawuh dina Qur’an Surat Al-Anbiya (para Nabi) ayat 107 dugi ka ayat 102:

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ (ألأنبياء :107-108)

“Jeung Kami henteu ngutus anjeun (Muhammad) kajaba jadi rahmat pikeun satungkebing alam, Pok caritakeun (ku anjeun Muhammad): ‘Satemenna Pangéran arandika téh, ngan Pangéran Nu Maha tunggal, ku kituna naha arandika rék jadi jalma nu pasrah (Islam)”.

Dawuhan Allah S.w.t. ieu maparin hiji kapertélaan ngeunaan diutusna Rasulullah S.A.W. nu taya kajaba anging janten Rahmat pikeun sakumna alam khususna manusa. Diantara rahmat nu karaos diantara rahmat-rahmat Allah nu jadi hikmah dibabarkeunana Kanjeng Nabi S.A.W., nyaéta ayana hiji kabébasan nu nalikung kahirupan dina sagala widang kahirupan manusa, diantawisna:

1. Widang Akhlak,

Rasulullah S.A.W. Ngadawuh:

“Innamaa Bu’itstu Li ’Utammima Makaarimal-Akhlaaq” (teu samata-mata kami di utus, taya kajaba pikeun nyampurnakeun Akhlaq) [Al-Hadits].

Ieu jelas, yén di utusna Kanjeng Nabi S.A.W. pikeun Nyampurnakeun akhlak Manusa. Kabuktian salami 23 taun Kanjeng Nabi S.A.W. tiasa ngarobah tatanan kahirupan bangsa Arab nu tadina Jahiliyah robah jadi masyarakat nu ngarti kana tauhid. Nu samemehna bangsa Arab téh mibanda tabé’at nu kacida goréng patutna, kamaksiyatan, silih paténi, perang, judi, zina, ngagunasika, maksa mirusa kana hak-hak sasama, babadog rarampog reujeung sajabana, nu hal éta kabéh téh mangrupakeun pakasaban nu geus jadi adat kabiasaan maranéhna dina sapopoé.

Tapi saprak datang Islam nu wasilahna ku diutusna Rosulullah S.A.W. sagala rupa warna jeung rupa kajahiliyahan dirobah jadi warna kaislaman nu ngalahirkeun katingtriman hirup, jauh tina pacogrégan anggang tina mumusuhan, diajarkeun adab-adab kasopanan, silih hormat, silih hargaan jeung sasama, kalayan dibeungkeut ku aturan-aturan nu kacutat dina Wahyu Pangéran nyatana Al-Qur’anul-Karim. Ieu téh mangrupakeun ka-suksés-an perjuangan Rosulullah S.A.W. dina da’wahna dina widang Akhlak, ku kituna payus Rosululloh saw. di paparin pujian ku Alloh S.W.T. nyalira langsung, ku Dawuhanana:

وَإِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ (ألقلم: 4

“Jeung saéstuna bener-bener (dina diri anjeun Muhammad) mibanda akhlak nu agung” (Al-Qolam:4).

2. Widang Tauhid/Aqidah

Hikmah sajen ku dibabarkeunana Kanjeng Nabi Muhammad S.A.W. kalayan nyandak agama nu dipikaridho ku Alloh nyatana agama Islam, diantarana nyaéta ngarobah aqidah manusa, nu saméméhna kaayaan bangsa Arab téh kacida layeutna kana kamusyrikan, kayananing nyembah tapékong, arca, jin jeung sajabana. Padahal nu saméméhna maranéhna téh nyepeng agama hanif nu dicandak ku Kanjeng Nabi Ibrahim A.S. sareng Nabi Isma’il A.S., tapi ku akibat lamina mangsa kakosongan ti para Rasul (Fatroh), dugi ka tumuwuhna aqidah jahiliyah, nu bentukna kamusyrikan.

Tapi Ku ayana risalah Islam nu dicandak ku Rosululloh S.A.W. nu satuluyna disebarkeun ka bangsa Arab, kalayan ngabuahkeun hasil nu kacida nyugemakeun. Sabab Islam lain wungkul di nagri Arab, tapi sumebar ka saban tempat di ieu alam dunya. Kasuksésan Kanjeng Nabi dina widang ngabebaskeun bangsa Arab tina aqidah kamusyrikan kana aqidah katauhidan, dugi ka kasuksésan Kanjeng Nabi S.A.W. dina widang ieu digambarkeun minangka ngaluarkeun manusa tina kaayaan poék kana kaayaan caang, tina musyrik kana tauhid, tina sasar kana jalan nu dipikaridho ku Allah S.W.T. sakumaha Dawuhan Allah S.W.T. dina Qur’an Surat Al-Baqarah (sapi bikang) ayat 257:

اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (ألبقرة : 257)

“Nya Allah nu jadi pamingpin (nu maparin pitulung) pikeun jalma-jalma nu ariman, nu ngaluarkeun maranéhna tina (kaayaan) paroék kana (Kaayaan) caang, sedengkeun pikeun jalma-jalma kafirmah anu mingpin (nu maparin pitulung) téhe Thaghut (syetan/Iblis), anu ngaluarkeun maranéhna (jalma kafir) tina (kaayaan) caang kana (kaayaan) poék, nya maranéhna (jalma kafir) téh ahli naraka tur baris langgeng dijerona”.

3. Dina Widang Sosial

Islam nyandak risalah nu kacida luyuna reujeung kamanusaan, ku kituna sagala widang kahirupan ku Islam geus diatur. Kaasup widang sosial, kabuktian Kanjeng Nabi Muhammad S.A.W. kacida nganjurkeunana ka Umatna dina widang ieu, saperti ngabébaskeun ‘perbudakan’, silaturahim, ngaleungitkeun pakétrokna faham ‘Ashabiyah (golongan), kudu hade dina natangga, jeung sajabana. Dina kaitanana masalah Sosial ieu Allah S.W.T. ngadawuh dina Surat Al-Hujurat ayat 13:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ (الحجرات : 13)

“Yeuh manusa ! saéstuna Kami ngajadikeun maranéh ti hiji lalaki jeung hiji awéwé, jeung kami geus ngajadikeun maranéh jadi sababaraha bangsa jeung sababaraha golongan, supaya maranéh silih pikawanoh. Saéstuna jalma nu pangmulya-mulyana mungguhing Allah-mah nya anu pang-taqwana ti antara maranéh; saéstuna Allah Maha Uninga tur Maha Ningali”

4. Dina widang Hukum

Islam kacida merhatikeunana kana widang hukum, sabab Islam kacida teu panujuna kana masalah kadzoliman, sabab islam datang mawa kaadilan pikeun umatna ogé pikeun sakumna manusa. Islam ngajarkeun hukum nu teu “cueut ka nu hideung teu ponténg ka nu konéng”. Sahingga Kanjeng Nabi S.A.W. ngadawuh: “Mun seug...Fatimah binti Muhammad maling, maka ku kami bakal diteukteuk éta leungeunna...” ku hal sakieu islam kacida ngawalatrakeun hukum reujeung kaadilan. nu luyu reujeung rasa kamanusaan.

C. Pamungkas

Kacindekanana babarna Rosululloh Muhammad S.A.W. teh nyandak hiji Agama, nyatana agama Islam, nu ieu agama téh nyandak kana kasalamétan, ngajarkeun kapasrahan total, saluyu sareng arti "Islam" nyatana "kasalametan/kasejahteraan". Nyandak kana kasalematan didieu, hartina yén islam téh teu nyasarkeun jalma nu ngagemna, sabab ajarana réalistis saluyu reujeung kamanusaan. Teu aya sakedik ogé ajaran Islam nu nyilakakeun, kabéh ogé méré kauntungan, kabagjaan pikeun jalma nu ngalaksaakeunana.tur agama islam ogé ngajarkeun kana kasaimbangan hirup, hartosna hirup urang téh ulah katungkul teuing ku dunya, sahingga urang kaasup kana golongan jalma-jalma nu teu katipu ku kaéndahan alam dunya nu sifatna samentara, ni sifatna keuna ku rusak. Tapi urang kudu inget yén hirup téh lain didunya wungkul, tapi urang sadaya bakal asup ka alam nu bakal jadi pangbalikan urang, alam nu langgeng abadi nyatana akhérat. Tah dina Islam diajarkeun kumaha carana urang sangkan salamet di dunya ogé salamet diakhérat. Nu akhirna urang sadaya bakal meunang karidhoan ti nu mikaridho kana agama nu ku urang di agem nyatana Alloh s.w.t.

Bisa ogé dihartikeun "pasrah" hartina pasrah didieu yén urang sadaya diperedih sangkan masrahkeun badan sakujur, kalayan total ka Alloh swt. Sabab, hakékatna diri urang téh kabéh ogé milik Alloh, urangmah teu ngaboga-boga لاَحَوْلَ وَلاَقُوَّةَ إِلَّا بِااللهِ اْلعَلِيِّ اْلعَظِيْم (Taya daya, taya kakuatan, anging kalayan idzin mantenna Alloh Nu Maha Agung). Urangmah Wungkul kaamanatan, katitipan nu hiji waktu urang bakal dipenta pertanggungjawabanana, tugas urangnah miara, ngamanfaatkeun ogé ngagunakeun diri urang téh pikeun ibadah ka Alloh dina raraga ngisi kahirupan di alam dunya, ogé jaga pikeun ngisian alam nu langgeng taya tungtungna nyatana alam akhérat.

Wallohu A'lam Bish-Showaab.

ROHANGAN SHUHUF

NYALIKSIK DIRI

Ku: Wangsa Susena, S.Pd.I

Edisi ka 34 Shofar 1431 H./Pebruari 2010 M.

Hawar-hawar tikajauhan kadéngé sora Adzan Dzuhur di Masigit, ngajak ngadeukeutkeun diri ka Gusti Nu Maha Suci, nu mémang sawajibna pikeun nu ngaku iman, nu ngaku Islam-mah dina ngalakonannana.

Tapi Kuring angger baé anteng ngalamun di tepas imah, nyawang ka nu anggang kana mangsa nu geus kasorang, mangsa nu hamo ilang dina ingetan. Bruh- breh kalangkang kahirupan nu katukang ngalangkang dina lamunan. nu eta kabeh teh tos direkam Ku Nu Maha Kawasa nu mangrupakeun hiji catetan buku amal nu bakal katampa jaga din poean wawalesan. "Duh ..boa-boa catetan buku teh matak pikahariwangeun ari laku lampah siga kieumah ..Duh Gusti mugi nebihkeun ka abdi kana laku lampah nu matak ngotoran kana cateten amal jisim abdi.."

“Heueuh …! Dirasa-rasa mémang beuki dieu téh asa beuki jauh baé ka Gusti Alloh téh, Emh …. Boa-boa jeung mémang dienyana ku akibat hal ieu pisan meureun norojolna mangpirang-pirang masalah nu ti poé ka poé téh lain tuntas, tapi kalah ka asa beuki nambahan. Nu hiji acan réngsé jol deui masalah séjén. Duka hukuman, duka teuing ujian, lamun ujian wajar, da hirup didunya mah tempatna ujian, boh ujian hadé atawa goréng ieu mah geus jadi guratan takdir Nu Maha Kawasa. Terus deuih lamun hukuman, mémang pantes ari diri sakieu kaayaannamah nu ti poe ka poe euweuh euih-euihna.. “

“Duh Gusti ….! Jisim abdi rumaos tos tebih ka Anjeun, rumaos sering ngarempak larangan Anjeun, jisim abdi rumaos tos campodéh léléwodéh kana amanah anjeun, jisim abdi rumaos janten jalmi nu kaniaya nu dzolim ka diri pribadi jeung sasama, panginten sagala nu karandapan ku jisim abdi ayeuna minangka hasil laku lampah nu salami ieu di pidamel ku jisim abdi”.

“Duh Gusti..! saupamina mémang sadaya nu karandapan ayeuna-ayeuna téh, mangrupakeun hukuman sahingga abdi ayeuna nuju digeuingkeun ku panyeprét anjeun Gusti, Jisim Abdi ngahaturkeun syukur ka Anjeun Gusti wiréh jisim abdi dipaparinan waktos pikeun tobat tina samudayaning kalepatan nu parantos ku jisim abdi dipidamel, ogé tina hal-hal nu mantak nyandak cilakana diri jisim abdi".

Duh Gusti ! saupamina mémang nu karandapan ayeuna téh mangrupakeun ujian atanapi cocobi ti Anjeun Gusti, jisim abdi neneda ka Anjeun Gusti mugia ieu ujian téh, ieu cocobi téh abdi dipasihan kakiatan dina nandanganana ogé mugia kasabaran salamina ngancik dina diri jisim abdi sahingga jisim abdi téh ka lebet kana golongan jalmi-jalmi anu sabar. Margi sagala daya, dana, upaya, katut kakiatan jisim abdi teu gaduh hak pikeun mibogana anging Anjeun Nu Maha Ngersakeun.

“Duh Gusti jisim abdi nyanggakeun sadaya-daya, anjeun nu nangtoskeun ogé anjeun Nu Maha Ngersakeun sadaya nu lumangsung di ieu alam dunya, saéna anjeun nu Ngersakeun, atuh nu awonna jisim abdi nu janten margalantaran. nu hade hasil sareng untungna kangge abdi, pon kitu keneh nu awonna mulang deui karugianana kangge abdi da rumaos abdi nu melakna, tapi sanaos kitu pamugi Anjeun Gusti maparin pituduh jalan nu sae nu anjeun mikaridho ka abdi...”

“Aeh…. Kalah ka kalalanjoan geuningan, waktu Dzuhur ampir liwat,Duh Gusti..! hapunten jisim abdi..nui sering abdi ngalalaworakeun kana waktos-waktos nu mangrupakeun hak anjeun gusti nu tos sakedahna dilaksanakeun...Duh Gusti paparin abdi kaistqomahan dina nohonan sagala parentah Anjeun Gusti ....",

Jung kuring cengkat tina korsi di tepas imah, koloyong ka cai, tuluy abdas, da ari mandimah eunggeus saméméhna, ongkoh deuih usum tiris, da lamun nurut kana hawa nafsumah jeung lamun teu ngingeutkeun kana nohonan kawajibanmah asana téh ku haroréam tepung jeung cai, tapi Alhamdulillah muji syukur ka Alloh, ku masih dipaparin kaimanan sahingga masih kénéh bisa ngalawan saeutik-eutikkeun kana hawa nafsu, najan kalolobaannamah kalah ka ngagugu ka si éta téh.” ..

Caaag !

HAKEKAT KAHIRUPAN ALAM DUNYA

Ku Wangsa Susena, S.Pd.I

Edisi Ka-34 Shofar 1431 H./Pebruari 2010 M.

Ieu alam dunya the ngahaja ku Allah dijieun,Lain heureuy ngieunna tapi ngahaja Rek dipihapekeun rek dititipkeun ka manusa, sina dibangun ku manusa, sina diatur ku manusa, sina ditaruang rejekina ku manusa.

Diwangunna ieu alam dunya keur manusa teh parantos rebuan taun, ti mimiti kanjeng Nabi Adam ‘Alaihis-Salam tug nepi ka dinten ieu, ti dinten ieu insyaalloh dugi dinten kiyamah nu bakal datang, moal eureun ieu jagat teh diwangun. Ngan kedah janten catetan dina manah wireh mun seug ditingali dina kacamata sense of belonging (rasa mibanda) ternyata sagala rupa perkara di ieu alam dunya ti kawitan nu digarap ku urang tug dugi ka kiwari hiji oge teuaya nu anggeus. Keur nu iman nu ngaku Islam nu kagungan elmu teu heran, sabab alam dunya lain pikeun nganggeuskeun persoalan, tapi alam dunyamah pikeun migawe persoalan. Ku sabab kitu, sagala pasualan hirup di alam dunya lain Allah teu bisaeun nganggeuskeun da aturananamah anggeus, tapi manusa migawena tara anggeus. Eta the ciri khas dunya.

Kumargi sakitu kaadilan jeung kaagungan Allah the henteu rata katingali ku sadayana, terutama nu awwammah teu nempo kana kaadilan Allah. Pikeun ngabuktikeun kaagungan Allah ngarah karaos tur katingali ku sadayana Allah ngadamel alam nu euweuh tungtungna nu disebut akherat. Di tingali ku kacamata ieu akherat ngandung dua fungsi.

Fungsi kahiji, nyaeta keur nganggeuskeun pasualan-pasualan alam dunya nu teu anggeus tea,

Fungsi nu kadua, nyaeta keur nembongkeun kaagungan jeung kaadilan Allah, ngarah kaadilan Allah, lain wungkul karasa tapi katempo ku sarerea engke di akherat.

Ku sabab sakitu lamun pasualan alam dunya anggeus atuh naon hartina alam akherat. Tangtos urang ngagibeg disebutkeun pasualan alam dunya teu anggeus, malah saliwatmah siga ngaleungitkeun jasa manusa.

Urang buktoskeun !

Ceuk hukum satiap nu boga hutang wajib mayar nu berpiutang nu nganjukkeun wajib nagih.

Pertarosanana naha geus mayar nu boga hutang ?

Jawabanana: "Parantos".

Pertanyaan nu kadua, naha satiap nu boga hutang mayar ?

Jawabanana: "Henteu".

Teu anggeus eta teh ngaranna. Da loba nu hutangna loba, milyaran jumlahna tapi teu kungsi mayar, pasualanana rupa-rupa. Aya nu memang manehna embung mayar jeung sajabana.

Fungsi katilu, nyaeta yen akherat tempat pikeun mempertanggung jawabkeun sagala lampah nu geus dilakukeun salila hirup di alam dunya. Mun seug laku lampah hade pasti dina maparin pertanggung jawabanna oge bakal hampang tur tereh rengse. Beda mun seug laku lampah loba nu teu hade geus pasti dina maparin pertanggung jawaban the bakal beurat tur lila rengsena.

Nilik kana dua fungsi eta, maka urang bisa nyandak hiji pamadegan nu kedah janten cecekelan. Geuningan ternyata hirup di alam dunya teh lain ukur neangan kabungah nyinglar rasa ka susah. Tapi urang dituntut pikeun tatan-tatan sasadiaan amal keur bekel dina ngeusian kahirupan di alam nu teu aya tungtungna nya akherat tea ngaranna.

Didieu agama ngawartosan ka urang ku kitabna nu mangrupakeun Dawuhan Allah S.W.T. yen urang diciptakeun ku Manten-Na the taya kajaba wungkul pikeun ibadah.

Tah ku ibadah ieu pisan urang bakal salamet bari boga bekel pikeun maparin pertanggungjawaban di akherat jaga. Ibadah the tangkal, nu bibit bahanna tina kaimanan sareng kaislaman, sabab moal ngalaksanakeun ibadah mun seug teu boga bibit-bibit kaimanan reujeung kaislaman. Sanggeus bibit-bibit eta jadi hiji tangkal ku bentuk tangkal ibadah, maka mun seug dipupuk bari digemuk ku Amal Sholeh, maka bakal nimbulkeun hiji kembang atanapi buah, tah buah tina ibadah the nyaeta katakwaan. Nya katakwaan ieu pisan nu bakal jadi bekel nu panghade-hadena:

تزودوا فإن خير الزاد ألتقوى

“Prak anjeun bebekelan, saestuna bekel nu panghade-hadena nyaeta kataqwaan.”

Hirup di alam dunya ukur sajorelat, Kanjeng Nabi SAW. Ngagambarkeun kahirupan di alam dunya the lir ibarat hiji jalma nu ngayakeun lalampahan dina hiji rombongan . Mun seug urang leha-leha euweuh giatna maka urang bakal tinggaleun ku eta rombongan.

Tah dina raraga urang ngisi kahirupan teh, Alloh S.W.T. maparin pilihan ka urang dua jalan, jalan kasalametan atanapi jalan kacilakaan, oge maparin dua pilihan hirup, hirup ta'at atanapi hirup maksiyat, hirup syukur atanapi hirup kufur, Allah S.W.T. oge maparin pilihan lampah ka urang naha rek lampah sholeh ? naha rek lampah salah ? Nu pilihan-pilihan eta teh minangka balanjana urang kana dua dagangan Allah S.W.T, nyaeta Ridho-na sareng Bendu-Na.

Mun seug urang milih balanja kana bebendon Allah, kantun prak pelak tangkal maksiyat, gemuk ku laku lampah amal salah, siraman ku cai kawangkelangan, jaga rawat ku rasa ujub riya jeung takabur.

Sabalikna mun seug urang balanja kana Ridho Allah, maka geura borong eta rIdho Allah the ku jalan urang milih jalan kahadean atanapi kasalematan, pelak lampah ta’at, gemuk ku laku amal sholeh, siraman ku cai kaimanan jaga rawat eta kata’atan the ku kataqwaan. Malar urang meunang karidhoan manten-Na.

Masing emut !

Yen dina kahirupan urang di alam dunya teh aya nu namina 2 malaikat nu disebat “Kirooman Kaatibiin" nyaeta dua Malaikat nu salilana tara istirahat nurut tumut kana parentah Allah S.W.T. pikeun nyatet sareng ngarekam laku lampah urang euweuh nu kaliwat.

Salian ti eta aya nu namina Iblis atanapi Syetan salila 24 jam taya istirahatna ngagoda urang ngaliwatan urat geutih, bari jeung dagang kana barang-barang nu sok dibala...njaan ku urang diantarana: Males ibadah, mumusuhan, oge kalakuan nu matak ngarugikeun diri & sasama. Kuhal sakitu, maka urang kudu waspada, kudu ati-ati, sabab kahirupan urang hakekatnamah mulang deui ka urang, sakumaha dawuhan Allah :

ومن يشكر فإنما يشكر لنفسه

“Sing saha jalmana nu syukur, maka eta syukur teh pikeun dirina”

Jadi, Mun seug dipikir-pikir ! kacida teu boga cedo meun seug urang sadayana salawasna nukang nonggong ka Allah swt. nu sakitu Maha Welas Maha Asihna, bari jeung naon dilakukeun ku urang teh hakekatnamah balik deui ka urang. Hade, goreng, Untung jeung rugi dina ka hirupan kabeh oge balik deui ka urang-urang keneh. Sakumaha Dawuhan Allah:

إن أحسنتم أحسنتم لأنفسكم فإن أسأتم فلها

“Lamun maraneh kabeh ngieun kahadean, saestuna kahadean teh mulang deui pikeun maranah, kitu keneh mun maraneh ngieun laku teu hade maka eta oge mulang deui ka maraneh”

Mudah-mudahan urang sadayana kalebet golongan ahli-ahli ibadah, oge golongan jalmi-jalmi nu dipaparinan salamina ku Rohmat sareng Ridho Allah S.W.T.

Amin Ya Allah Yaa Robbal’Alamiin.

Wallohu A'lam Bish-Showaab.

ROHANGAN IQRA'

"QURBAN MANGRUPAKEUN BUKTI BABAKTI

HIJI HAMBA KA ALLOH SWT."

ku: Wangsa Susena,S.Pd.I

Edisi Ka-33 November 2009/Dzulhijjah 1430 H.

Sasih hapit parantos pamit, bulan rayagung ayeuna cunduk, bulan Dzulhijjah minangka bulan pamungkas dina warsih hijriyah parantos lenggah. Jangkep yuswa urang ayeuna anu mungguh syaré'atmah nambahan sok padahal mungguh hakékatmah ngurangan sataun tina jatah umur nu geus ditangtoskeun ku Nu Maha Agung. Ayeuna urang kantun muhasabah diri atanapi nyaliksik diri ngayakeun evaluasi, mariksa jiwa katut raga urang anu salami ieu ku urang digunakeun, anu éta téh mangrupakeun amanat ti Alloh SWT. Anu bakal disuhunkeun pertanggungjawabanana jaga di yaumil jazaa’. Naha umur urang téh geus dimanfaatkeun tur digunakeun saluyu reujeung sapagodos sareng kahoyong nu maparin éta umur nyatana Alloh SWT. Naha teu acan ?, naha urang téh tos sasayagian bekel amal pikeun mayunan mahkamah pangadilan hakim agung, nalika urang disuhunkeun pertanggungjawaban jaga diyaumil hisab, naha teu acan?.

Urang sadaya kedah emut yén hirup kumelendang di alam pawenangan moal lana salilana, najan urang bétah sabétah-bétahna, najan urang beurat sabeurat-beuratna ninggalkeun alam dunya, tapi urang bakal tepang sareng ajal, bakal amprok sareng maot, bakal dianti-anti ku pati nu duka iraha-duka iraha tapi pasti, pikeun nempatan alam anu langgeng abadi. Urang di dunya ukur ngumbara, alam dunya minangka tempat garapan pikeun ngumpulkeun bekel candakeun ka tempat pangreureuhan nu asli nyatana akhérat. Seueur wargi urang, baraya urang, tatangga urang, Ibu urang, Rama urang, pala putra urang nu tos mayunan urang di pundut umur ku Nu Maha Agung, di papag Ajal Ku Nu Maha kawasa, kamari masih riung mungpulung, kamari masih balakecrakan, kamari masih macangkrama, kamari masih sosonoan jeung urang, ayeuna aranjeuna tos teu araya. Aranjeuna tos mayunan urang sadayana. Ieu téh minangka bukti yén urang téh bakal dipundut ku Nu Rahayu di papag ajal Ku Nu Maha Kawasa

كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ اْلمَوْتِ.

Saupamina nyawa tos ngantunkeun raga nya maot pingaraneunana, taya pajabat taya rahayat, taya konglomerat taya nu malarat, saupamina ajal tos sumping, hamo bisa di embung-embung, hamo bisa di engke-engke, hamo bisa ditahan-tahan, sadayana bakal ngajolor ngabanusan, nya mayit pingaraneunana,

فَإِذَا جَآءَ أَجَلُهُمْ وَهُمْ لا َ يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ.

Imah sigrong moal digandong, harta banda nu ngalayah, kendaraan mewah moal kabawa pindah, perhiasan ginding moal ka jingjing, putra, garwa, baraya, tatangga kabéh gugupay, kabéh ngucapkeun wilujeng kantun, anging amal perbuatan nu jadi batur di alam kubur.

Kukituna mérénah pisan upama dina kasempétan ieu, dijadikeun mangsa persiapan ngijir diri, milang amal lalampahan anu geus kasorang, mangga urang tatan-tatan ti ayeuna keneh, mangpang-meungpeung masih dipaparin kasehatan reujeung kakiatan, tur dipaparin panjang umur tug dugi ka wangkid kiwari, hayu urang sasayagian bekel pikeun kahirupan jaga, gunakeun kasehatan sareng kakiatan ieu pikeun bukti bakti urang ka Gusti Nu Maha Suci, Sabab urang henteu nyaho duka isuk duka pageto urang pajonghok reujeung maot, sangkan hirup urang di alam dunya ieu teu kacingcirihi nandangan rugi. Komo rugi di akhérat, anu moal bisa dibalikkan deui, taya kasempétan pikeun ngomean tékad, ucap jeung lampah anu salah, lantaran diakhératmah mangsa amal geus réngsé, tutup lawang tobat. Mangga balitungkeun ti kiwari saméméh urang di gulung ku bilatung.

Mun seug urang niténan kaayaan nagara sareng bangsa urang ayeuna, éstu mantak pikahariwangeun, duka ujian, duka cocoba, duka hukuman duka panggéuing keur bangsa urang, sabab ayuena nagri urang keur di tibanan musibah anu kacida tumpa-tumpana ti mimiti gempa bumi, banjir, longsor, muragna kapal udara, keremna kapal laut, tug dugi muncratna leutak tina dasar bumi nu dugi ka kiwari tos seueur korban, tur teu tiasa di pendet dugi ka ayeuna. Lengkep pisan musibah teh ti kawit darat, udara, jeung laut. Anu mémang éta kabéh téh seuseueurnamah hasil olah perbuatan manusa sorangan. hal ieu geus ditandeskeun ti béh ditu mula ku Allah swt, kalayan maparin iber ku ayat-ayat-Na ka urang sadayana nu kudu jadi bahan tafakuraneun:

ظهر الفساد فى البروالبحر بماكسبت أيدالناس

“yen sagala karusakan di darat jeung dilaut, eta kabeh the hasil olah leungeun-leungeun manusa”

Ngan ! nu janten permasalahan terkadang manusa sorangan nu teu boga rasa rumasa, loba jalma nu mentingkeun kepentingan pribadi tanpa mikirkeun akibat ka balarea, loba keneh para pajabat nu nyekel kakawasaan nu teu boga rasa ras-rasan, jeung rasa kamanusaan, nandasa jeung nyiksa sahingga loba nu katalangsara ku akibat olah perbuatanana, nu kedahan janten ais pangampih nu ngaropea, ngariksa, ngajaga tur ngadama-ngadama, mikaasih ka nu leutik mikanyaah ka nu lemah, malah nyalah gunakeun kakawasaanana pikeun kapentingan pribadina. Sahingga rahayat nu katalangsara. Kamungkinan gedé ku hal ieu téh nyababkeun turunna panggéuing ti Alloh Swt ku lungsurna mangpirang-pirang musibah nu ayeuna-ayeuna karaos reujeung katingali ku urang sadaya. Tapi sanaos bari kitu urang sadaya tetep ulah petot-petot ngadu’a, mugia musibah anu ditibankeun ka nagri sareng bangsa urang sanés hukuman atanapi adzab ti Alloh, tapi mugia ieu téh mangrupakeun ujian atanapi cocoba pikeun ningkatna darajat kaislaman reujeung kaimanan urang ka Mantenna. Amin ya Alloh Ya Robbal alamiin.

Sasih Dzulhijjah sok ditelah bulan haji,

katelah ku wanci nu maranti

mangsa kumpul masamoan ummat Islam ti sakuliah nagri,

kaum muslimin ti saban nagri sarumping ka hiji medan bakti

kumpul ngariung di padang ‘Arofah di tanah suci,

cul lemah cai,

cul rumah tanggana pikeun nohonan panggilan Alloh Robbul Izzaty,

nyatana ngalakonan ibadah haji.

Kukituna mudah-mudahan aranjeuna sing janten haji anu mabrur sareng mabruroh. Amin

Sasih Dzulhijjah ogé sok ditelah lebaran rayagung tegesna bulan raya anu agung. Tanggal sapuluhna dijadikeun poe anu mulya, poe lebaran anu martabatna langkung luhur tibatan lebaran Fithri. Najan ceuk anggapan umummah sahandapeun. Padahal lebaran rayagung leuwih luhur darajatna batan lebaran fithri. Sabab dina wanci ieu batur nu aya kamampuh ngayakeun ibadah haji, atuh urang didieu ngayakeun kasunahan ibadah kurban.

Sasih Dzulhijjah minangka sasih nu diagungkeun ku Alloh SWT. Sabab dina sasih ieu nyutat hiji kajadian sajarah anu kacida mundelna nu kedah janten pelajaran sareng tuladaneun pikeun kahirupan urang sadayana

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ “

jeung kami geus ninggalkeun (conto) dimanehna (Nabi Ibrahin as) pikeun jalma-jalma nu pandeuri”

Nyatana sajarah pengorbanan hiji hamba nu mulia tur agung, nyatana Kanjeng Nabi Ibrohim Kholilulloh As. Nu réla ngorbankeun sagala nu dipibanda tug dugi ka putra nu dipikadeudeuh dipikanyaah tur di pikameumeutna ikhlas tur réla dikurbankeun geusan ngahontal karidhoan nu Maha Kawasa. Sakumaha dawuhan Alloh SWT. Dina Al- Qur’an Surat Ash-shofat ayat 102 dugi ka ayat 107:

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِين

“Maka nalika Nabi Isma’il AS. Geus sawawa dewasa, tuluy Nabi Ibrohim AS. Sasauran:’Duh anaking saéstuna Ama diparéntah ngaliwatan impian pikeun meuncit hidep anaking. Tah..! ayeuna prak pikirkeun kumaha alusna ceuk hidep anaking?. Pok Kanjeng Nabi Isma’il sasauran: ’Duh Ama prak énggal geura laksanakeun naon anu tos diparéntahkeun ka gamparan Ama, ku kersaning Alloh Ama bakal mendakan putra kalebet kana golongan jalmi-jalmi anu sabar………’”.

Dua hamba nu keur diuji ku Alloh SWT. َ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ Tapi duaanana teu gimir teu ringrang teu ragu sagala paréntah anu datang ti Nu Maha Kawasa langsung dilaksanakeun. Kahiji Kanjeng Nabi Ibrohim AS. anjeunna ngagaduhan prinsip hirup, yén sagala nu aya timimiti harta banda, putra garwa, tug dugi ka diri pribadina éta mangrupakeun amanat, mangrupakeun titipan sadayana ogé milik Alloh swt. Manusamah teu ngaboga-boga ukur ngagaduhan tugas pikeun mulasara, ngajaga, ngariksa ogé ngamanfaatkeun kalayan sakumaha mistina, miturut kahoyong nu maparinanana nyatana Alloh SWT. Tur sagala parentah Allah swt. Ulah talangke di engke-engke, tapi kudu geuwat dilaksanakeun sabab, mun seug parentah Allah ditunda-tunda bisi timbulna gogoda nu akhirna eta parentah teh dilalaworakeun beh dieuna, malah nu leuwih parahmah ditinggalkeun beh dituna. Ku hal ieu payus kana dawuhan Allah إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

Kukituna nalika anjeunna di uji ku Alloh diperedih sangkan ngurbankeun putra nu di pikameumeutna putra tunggal nyatana Kanjeng Nabi Ismail AS, anjeunna teu talangke hararese langsung tumut tunduk turut kana paréntah Alloh SWT. Sanaos akhirna Nabi Ismail As nu badé dikurbankeun téh ku Alloh di gentos ku hiji domba ghibas. وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ Sahingga perilaku kanjeng Nabi Ibrohim AS. téh jadi syaré'at kasunahan pikeun nu mampu ngalaksanakeunana diantara urang sadaya salaku umat Kanjeng Nabi Muhammad SAW.

Mun seug téh Nabi Ibrohim as. Tulus ngorbankeun putrana nyatana Kanjeng Nabi Isma’il AS. Tur ku Alloh teu digentos ku domba ghibas téa. Meureun syaré'at kasunahan kurban téh lain domba jalu, tapi anak lalaki diantara urang sadayana. Cacak- cacak ku domba hiji ogé nu hargana moal sajuta-sajuta acan geus hese beleke, komo lamun ngurbankeun putra pameget nu dipikameumeut, nu sholéh, nu bageur, nu salilana jadi buah soca kembang ati panineungan, pamepes haté nalika lungse cape, pangbeberah manah nalika keur susah jeung bungah, pasti bakal mikir dua kali rek ngorbankeunana ogé, meureun hese na ogé lain beleke deui tapi hesena, make kabina-bina hesena beak karep. Terkecuali ka kolot nu boga anak jalu nu Bengal nu salilana nyusahkeun baé, tah étamah jigana satuju kana syaré'at kasunahan ieu, pamadeganana tinimbang nyusahkeun baé nu jadi kolot mending dikurbankeun ngarah teu nyusahkeun deui. Tapi ieu ogé pasti bakal jarang ayana.

Nu kadua ujian pikeun Kanjeng Nabi Ismail AS. di uji dina naon ? di uji dina kasabaranana, yén dugi kamana anjeunna nurut tumut dina babaktina ka nu janten sepuh, hal ieu kacida badagna pelajaran nu jadi tuladaneun urang, yén urang téh dina raraga babakti ka sepuh urang, kudu toh pati jiwa raga, komo hal éta téh mangrupakeun paréntah Nu Maha Kawasa. Urang tiasa niténan Kumaha sasauranna Kanjeng Nabi Ismail AS nalika diuningakeun ka anjeunna, yén anjeunna téh kedah dikurbankeun, anjeuna sasauran:

“Duh Ama nyanggakeun sadaya-daya geura prak laksanakeun, sok komo upami éta paréntah datangna ti Nu Maha Agung, mudah-mudahan putra sing kalebet kana golongana jalma-jalma nu dipaparin kasabaran….prak énggal laksanakeun éta paréntah téh, ngan pamundut ti putra ka gamparan ama

Kahiji, gunakeun peso nu seukeut ngarah putra teu lila ngarasa nyerina dipeuncit.

Kadua, putra nyuhunkeun pamundut, ciumkeun raray putra kana taneuh supados raray putra teu katingali ku Ama, tur gamparan ama teu asa-asa dina meuncit putra, sabab inggis ku bisi, rempan ku kaayaan nalika ama ningal raray putra ama jadi teu ikhlas teu tega dina ngorbankeun nu janten putra.

Katilu, pamundut mugia geutih putra ulah dugi ka muncrat, mancawura, komo dugi ka ngabaseuhan raksukan ama, supados ambu hajar téh teu sedih, sabab saupamina geutih putra nempel di raksukan ama, geus pasti nalika ambu hajar ningali kana raksukan anu pinuh geutih putra, putra teu ngaharepkeun bakal ngundang kana kasedih ambu hajar,

Kaopat, pamundut mugia, ambu hajar sing di tebihkeun kana riungan barudak ngora nu sayuswa reujeung putra, sabab ku ningali riungan budak ngora nu sayuswa reujeung putra, tos pasti bakal kabayang-bayang putra téh dina soca anjeunna.,”

Subhanalloh…..! sasauran hiji putra anu sholéh, hiji Nabi dina ngabuktikeun babaktina kanu janten sepuh, dugi kaanjeunna réla di kurbankeun dina raraga nohonan paréntah Alloh swt. Reujeung miharep karidhoan Manten-Na.

Tah..! ayeuna kantun taros ka diri urang sadaya, tos dugi kamana babakti urang kanu janten sepuh téh ? naha seueur bakti atanapi seueur nganyenyeri ? naha seueur méré kabungah atanapi kasusah ?.sabab mun ditafakuran ku urang sadayana, sepuh urang kacida pisan ageung jasana dina ngurus, ngatik, ngadidik, ngajeujeuhkeun urang salaku putrana, ti awit urang dikandung tug dugi ka urang ayeuna, terutami ibu nu ngakandung salami salapan bulan, bapa nu ngayuga, dina salami éta teu wareg tuang, teu tibra sare, ti peuting nyaring, ti berang hariwang dina ngantos urang lahir gubrag ka alam dunya. Nalika urang gubrag ka alam dunya, urang dirawu, dipangku diceungceurikkan pinuh ku kabungah, mapag gubragna urang ka alam dunya, salila dua taun urang nyadap cai pinarep ibu urang, urang diaais, digagandong, ditedunan sagala kahayang, lir ibarat raja urang the dinangna-dinengne, diciuman digalentoran jeung sajabana. Tur salila eta ibu rama urang teu ngaraos bosen, teu ngaraos ngarasula dina ngurus urang teh aranjeunna tetep aya dina kabungahan najan ku urang diriripuh ku tingkah jeung talajak urang, aranjeunna pinuh ku kasabaran dina ngajeujeuhkeun urang sadayana. Kukituna mun seug urang ngawales kana jasa sepuh urang, tinangtu hamo bisa kawales sabab kacida ageung jasa aranjeunna.

Eta sadayana dilakukeun the Naon jadi harepan aranjeunna ? taya kajaba,

urang kudu jadi putra-putri nu berbakti lain nganyenyeri,

kudu jadi anak nu bela lain mere sangsara,

kudu jadi anak nu ngangkat harkat martabat lain anak nu mawa mafsadat,

kudu jadi anak nu nyanjung munjung bari ngagung-ngagung lain anak nu nundung,

kudu jadi anak nu sholeh lain anak nu salah,

kudu jadi anak nu pinanggih jeung bagja lain anak nu sangsara,

Sabab teu aya hiji kolot nu ngaharepkeun anak jadi jahat,

teu aya hiji kolot nu ngaharepkeun anak mawa kokotor naplokkan aeb ka kulawarga,

teu aya hiji kolot nu ngaharepkeun anak sangsara katalangsara,

paribasana kajeun aranjeunna nu katalangsara pinuh ku karipuh asal nu jadi anak aya dina kabagjaan.

Ku hal sakitu, berbakti, bumela ngangkat harkat darajat nu jadi sepuh ngarupakeun hiji bukti urang babakti ka aranjeunna, Ku kituna urang ulah petot-petot ngadu’a ka Allah swt. mugia sepuh urang sing dihapunten dosana sing dipikaasih dipikadeudeuh ku Alloh swt sakumaha aranjeuna mikadeudeuh mikaasih urang sadayana. Amin Ya Alloh Ya Robbal ‘Alamin.

Atuh dina raraga urang ngabuktikeun bakti urang ka Alloh, urang taros ka diri urang urang manahan ku sorangan. Naha salami ieu téh urang melak kata’atan atanapi melak kama’shiyatan ?, naha salami ieu téh urang téh seueur ngalakonan ibadah naha ngalakonan lampah salah ? tos sabaraha harta banda urang nu di korbankeun pikeun nulungan agama Alloh ? tos naon baé nu di korbankeun téh ? urang kedah saimbang antawis pengorbanan urang sareng naon anu disuhunkeun ku urang ka mantena, ulah dugi ka paneda urang pangabutuh urang kaperluan urang sadayana di gebrokeun, di pasrahkeun ka Alloh, hiji harepan manten-Na nulungan ka urang, Manten-Na nyumponan pangabutuh urang. Tapi kana panitah Alloh, salilana urang nukang nonggong, seueur panyuhun tapi sakedik nu dibaktikeun, salawasna urang ngajauhan malah teu malire-malire acan. Na’udzu billahimin dzalik. Iman sanés ucapan wungkul iman sanés aku-akuan wungkul, tapi kedah dibuktoskeun ku laku lampah, kedah dibuktoskeun ku amaliah, sareng ku pangurbanan.

Anapon hikmah atanapi pelajaran nu kedah janten tuladaneun dina kahirupan urang tina kisah sejarah ieu, nyaéta

yén urang kedah bisa ngabuktikeun pengabdian urang, babakti urang ka Alloh SWT. Sabab urang yakin, yén alam dunya téh tempat ujian, boh ujian anu hadé atanapi ujian awon, anu éta ujian téh mangrupakeun salah sawios cara Alloh SWT. dina milih mana manusa salaku hamba-Na anu bener-bener ngabuktikeun baktina, sareng mana manusa anu ukur aku-akuan wungkul tapi dimana ditagih bukti pikeun babakti, salawasna kalakuanna téh nukang nonggong baé ka Mantenna.

Sakumaha ujian nu ditibankeun ka Kanjeng Nabi Ibrohim AS. Saliwatmah jiga lalampahan kaum Jahiliyah nyatana meuncit anak anu dipikacinta, tapi lamun dititénan justru hal ieu téh kudu jadi conto pikeun urang sadaya. Sabab sagala pangorbanan anu ku urang digebrokeun pikeun ngahontal karidhoan Alloh tanwandé ku Alloh bakal diganti saluyu reujeung pengorbanan anu ku urang disanggakeun ka Mantenna.

ألأجرة بقدر المشقة.

’Upah téh bakal diberekeun saukuran reujeung jerih payah dina ngusahakeunana".

Usaha sakeupeul upahna bakal sakeupeul, usaha sarawu upahna bakal sarawu deui, ieu ukuran manusa, tapi upami ngukur kana ukuran wawales ti Alloh SWT. dina méré ganjaran ka hamba anu dipikacintana anu kapilih ku Mantenna malah bakal ditikel-tikel langkung ti naon di usahakeunana.

Kukituna payus mun seug urang teu talangke nalika urang diperedih ku Allah swt supaya ngayakeun hiji pangurbanan. Sabab naon nu dipibanda ku urang ti mimiti harta banda, putra, garwa kalebet jiwa sareng raga, urang teu nga boga-ngaboga éta sadaya milik Nu Maha Kawasa. Jadi, dimana Alloh nyuhunkeun pikeun dikurbankeun urang sadaya kedah ikhlash tur réla dina ngorbankeunana.

Jadi ringkesnamah, hakékat urang ngayakeun kurban téh nyaéta urang nagalakukeun ‘amal pikeun mgadeukeutkeun diri urang ka Gusti Alloh, nguatkeun kayakinan, yén agama Islam téh bener-bener pedoman hirup urang, malah mandar jiwa urang ngaraos ajrih, isin, sieun, tur langkung mahabbah atanapi mikacinta ka Alloh. Sabab hirup urang, harta banda urang, kapinteran, kasenengan, kapangkatan nu dipibanda ku urang sareng sajabina, ieu sadayana sifatna sementara. Sing emut hirup katungkul ku maut, ajal teu nyaho dimangsa. Kumargi kitu sakali deui mangga urang sadayana sing soson-soson kana ibadah bari ngalakukeun ‘amal sholéh geusan nghontal karidhoan Alloh, mangpang meungpeung urang masih dipasihan kasempétan hirup tur kakiatan sareng kasehatan dugi ka ayeuna.

Wallohu A’lam Bish-Showaab.